Natyrisht që materiali që po paraqesim nuk duhet të nënkuptohet se duam të themi që të gjithë myslimanët besnikë dhe të devotshëm, duhet të bëhen të dhunshëm, në mënyrë që ti përmbahen mësimeve të islamit. Nuk hezitojmë që të themi se shumica e botës myslimanëve i dënojnë aktet e terrorit dhe të dhunës. Ka shumë shkolla që studiojnë islamin, me interpretime nga më të ndryshme, ku shumë prej tyre konfliktojnë me kuranin. Gjithsesi, dallim i rëndësishëm që ne po bëjmë është ky: grupet minoritare në islam të cilët përdorin dhunën, nuk shmangen nga islami, por në të vërtetë, me të drejtë mund të pretendojnë se janë duke punuar bazuar në parametrat themelor të xhihadit islamik. Në vazhdim do të sjellim provat për pretendimet tona.
Vargjet e mëposhtme janë vetëm disa nga ajetet e kuranit që munden dhe janë përdorur në historinë e islamit për të mbështetur dhunën në emër të Zotit dhe lavdinë e martirizimit në një luftë të shenjtë.
Surja 2 190-193
- Luftoni në rrugën e Allahut ndaj atyre që luftojnë kundër jush, por mos e kaloni kufirin, se Allahu nuk i do ata që e kalojnë kufirin.
- Vritini ata kudo që t’i gjeni dhe dëbojini prej vendeve, ashtu siç ju dëbuan ata ju. Mosbesimi është më i rëndë se vrasja. Mos luftoni me ata pranë Xhamisë së Shenjtë (Qabesë), përveç rastit kur ata ju sulmojnë aty brenda! E, nëse ata luftojnë me ju aty, atëherë vritini ata! I këtillë duhet të jetë ndëshkimi për jobesimtarët.
- Por, në qoftë se ata heqin dorë, atëherë Allahu është vërtet Falës dhe Mëshirëplotë.
- Luftojini ata derisa të zhduket mosbesimi dhe deri sa të mbretërojë besimi vetëm për Allahun! Por, në qoftë se ata heqin dorë nga lufta kundër jush, atëherë s’ka armiqësi, përveçse kundër keqbërësve.
- Lufta është bërë detyrim për ju, ndonëse e urreni. Por mund ta urreni një gjë, ndërkohë që ajo është e mirë për ju e mund ta doni një gjë, ndërkohë që ajo është e dëmshme për ju. Allahu di, kurse ju nuk dini.
- Mos e bëni pengesë betimin në Allahun për kryerjen e veprave të mira, largimin prej të ligave dhe për pajtimin e njerëzve! Allahu i dëgjon dhe i di të gjitha.
- Edhe nëse ju vriteni ose vdisni në udhë të Allahut, falja dhe mëshira e Allahut, me të vërtetë, janë më të mira nga ato që kanë grumbulluar ata.
- Edhe po vdiqët apo u vratë, me siguri do të tuboheni tek Allahu.
- Kurrsesi mos i quani të vdekur ata që janë vrarë në rrugën e Allahut. Jo, janë të gjallë, duke u ushqyer te Zoti i tyre.
195.Dhe Zoti iu përgjigj lutjes së tyre: “Unë nuk do t’ia humb mundin askujt nga ju që ka bërë vepra, qoftë mashkull apo femër. Ju jeni njëlloj (në shpërblim). Atyre që u shpërngulën, u dëbuan nga vatrat e tyre, u munduan në rrugën Time, luftuan dhe u vranë, Unë do t’ua mbuloj veprat e këqija dhe do t’i shpie në kopshte, nëpër të cilat rrjedhin lumenj, si shpërblim nga Allahu. Shpërblimi më i mirë është tek Allahu.”
Surja 4:101
- Kur të udhëtoni, nuk është gjynah që ta shkurtoni namazin, nëse druheni që jobesimtarët do t’ju bëjnë ndonjë dëm. Me të vërtetë, jobesimtarët janë armiqtë tuaj të hapur.
- Le të luftojnë në rrugën e Allahut ata që nuk e kursejnë jetën e kësaj bote për jetën e ardhshme. Atij që lufton në rrugën e Allahut, e vritet ose fiton, Ne, me siguri, do t’i japim shpërblim të madh.
- Ç’keni ju që nuk luftoni në udhë të Allahut dhe për shpëtimin
Surja 4:89
- Ata dëshirojnë që edhe ju të mos besoni, ashtu siç nuk besojnë vetë dhe të bëheni të njëjtë me ata. Kurrsesi mos u bëni shokë me ata, derisa të mërgojnë për hir të Allahut. Nëse ata shmangen, ndiqini e i vrisni, kudo që t’i gjeni! Dhe mos zgjidhni nga ata as miq, as mbështetës,
- Nuk janë të njëjtë ata besimtarë që rrinë në shtëpitë e tyre, përveç të paaftëve, me ata që luftojnë në rrugën e Allahut me pasurinë dhe jetën e tyre. Allahu i ngre një shkallë më lart ata që kanë luftuar me pasurinë dhe jetën e tyre kundrejt atyre që kanë ndenjur në shtëpitë e veta. Ai u ka premtuar të gjithëve mirësi, por i ka dalluar ata që luftojnë mbi ata që nuk luftojnë me shpërblim të madh:
- Pa dyshim se ndëshkimi i atyre që luftojnë kundër Allahut dhe të Dërguarit të Tij dhe që bëjnë shkatërrime në Tokë, është të vriten ose të gozhdohen, ose t’u këputen duart dhe këmbët tërthorazi, ose të dëbohen nga vendi. Ky ndëshkim është poshtërim për ata në këtë jetë, ndërsa në jetën tjetër, për ata do të ketë dënim shumë të madh.
- O besimtarë! Kini frikë Allahun, përpiquni që t’i afroheni Atij me vepra të mira dhe luftoni në rrugën e Tij për të shpëtuar!
- O besimtarë! Mos i bëni miq e mbrojtës hebrenjtë dhe të krishterët! Ata janë mbrojtës të njëri-tjetrit. Kushdo prej jush që i bën ata miq, është me ata. Vërtet, Allahu nuk i udhëzon në rrugë të drejtë keqbërësit.
- (Kujto o Muhamed) kur Zoti yt i frymëzoi engjëjt: “Unë jam me ju, andaj forcojini ata që besojnë. Unë do të shtie frikë në zemrat e mohuesve, andaj goditini në qafë dhe në të gjithë gishtërinjtë”.
- Ne i dënuam kështu, sepse ata dolën kundër Allahut dhe të Dërguarit të Tij. Kushdo që del kundër Allahut dhe të Dërguarit të Tij, ta dijë se Allahu është ndëshkues i ashpër.
- (Ne u thamë atyre:) “Ky është ndëshkimi, provojeni atë. Dënimi i zjarrit i pret mohuesit”.
- O besimtarë, kur të ndeshni ushtritë e jobesimtarëve në betejë, mos ua ktheni shpinën!
- Cilido që ua kthen shpinën atë ditë, përveç atij që tërhiqet me qëllim që të sulmojë përsëri ose për t’u bashkuar me një grup
- Le të mos mendojnë kurrsesi ata që nuk besojnë se do të fitojnë, sepse nuk mund të Na pengojnë.
- Përgatisni kundër tyre kuaj dhe forcë për luftë sa të mundni, që të tmerroni armikun e Allahut dhe armikun tuaj, si dhe të tjerë, përveç tyre, të cilët ju nuk i njihni, por që Allahu i njeh. Çfarëdo që të shpenzoni në rrugën e Allahut, do t’ju shpërblehet dhe nuk do t’ju bëhet padrejtësi.
- O Profet! Jepu zemër e nxiti besimtarët për luftë! Nëse mes jush gjenden njëzet të qëndrueshëm, ata do të mundin dyqind (mohues) e, nëse nga ju janë njëqind të qëndrueshëm, ata do të mundin një mijë mohues, sepse ata janë njerëz që nuk kuptojnë.
- Kur të kalojnë muajt e shenjtë (në të cilët ndalohet lufta), atëherë i vritni idhujtarët kudo që t’i ndeshni, i zini robër, i rrethoni dhe u bëni pusi kudo! Por, nëse pendohen, falin namazin dhe japin zeqatin, atëherë i lini të qetë! Vërtet, Allahu është Falës dhe Mëshirëplotë.
- Luftoni kundër tyre, që Allahu t’i dënojë ata me duart tuaja, t’i poshtërojë, t’ju ndihmojë juve kundër tyre, t’i shërojë shpirtrat e besimtarëve
- Luftojini ata që nuk besojnë në Allahun e as në Ditën e Kiametit, që nuk e marrin për të ndaluar atë që e ka ndaluar Allahu dhe i Dërguari i Tij, dhe ata, midis atyre që u është dhënë Libri, që nuk e pranojnë fenë e vërtetë, derisa të japin xhizjen (taksën) me dorën e tyre, duke qenë të përulur.
- Kur të përballeni në luftë me mohuesit, goditini në qafë, derisa t’i rraskapitni e t’i shkatërroni ata dhe pastaj lidhini fort. Mandej ose i lironi me zemërgjerësi, ose me shpërblim, derisa të bëhet armëpushimi. Kështu bëni! Sikur të donte Allahu, do t’i shkatërronte ata, por Ai dëshiron t’ju sprovojë juve me njëri-tjetrin. Ai nuk ua humb veprat atyre që vdesin në rrugën e Allahut.
- Vërtet, Allahu i do ata që luftojnë në rrugën e Tij, të radhitur si të ishin një ndërtesë solide.
Mjaft njerëz pretendojnë se shumë nga vargjet kuranore që mbështesin luftimin, kanë qenë për një situatë të caktuar historike që lidhet me fillimin e islamit. Ata argumentojnë se meqenëse Muhamedi ishte i persekutuar në Mekë gjatë trembëdhjetë viteve të para të shërbesës së tij, ai kishte justifikim për veprimet e tij ushtarake që ndërmori gjate dhjetë viteve të fundit të jetës së tij në Medina dhe për mbështetje të lëvizjes islame. Problemi lidhur me këtë arsyetim është se nuk gjen mbështetje në asnjë vend, as ne kuran dhe as në hadithe, se urdhri për të luftuar kufizohet për një periudhë të caktuar apo kundrejt një grupi të caktuar njerëzish. Në dallim nga Urdhërimet Hyjnore që gjenden tek Libri i Jozueut në Testamentin e Vjetër, që ishin specifike për një periudhë kohe, vendi dhe grup njerëzish, myslimanët ortodoks besojnë se urdhërimet kuranore janë universale dhe rrjedhimisht të aplikueshme në çdo kohë dhe vend.
Një kundërshtim i dytë që dëgjohet shpesh është se islami është një fe e paqes dhe lufta në islam është vetëm për vetëmbrojtje. Jamal Badawi, një apologjet i njohur mysliman, pohon: “aktualisht xhihadi i armatosur është i lejueshëm vetëm në dy rrethana: njëra është për vetëmbrojtje, dhe tjera është për të luftuar kundër tiranisë.” (cituar tek Diana Eck, një Amerikë e re fetare, HarperSanFrancisco, 2001, fq. 238). Edhe pse, Badawi është mjaft i saktë në përshkrimin e kushteve të xhihadit të armatosur në islam, ajo që ai nuk thotë është se përkufizimi i “vetëmbrojtjes” dhe “të lufta kundër tiranisë” janë koncepte shumë më të gjera se sa mund të kuptohet zakonisht. Shumë myslimanë ortodoksë besojnë se nëse liderët e një kombi nuk e pranojnë sundimin e islamit, atëherë ata sundimtarët janë “tiranë” dhe si rrjedhim, ligjërisht janë shënjestër për tu luftuar (shih John Kelsay, Islami dhe lufta, Louisville: Westminster / John Knox Press, 1993, f. 35). Shumë myslimanë bien dakord se Amerika është një agresor kulturor duke eksportuar vlerat e veta Hollywoodiane në të gjithë botën, dhe në këtë mënyrë çdo luftë ndaj amerikanëve bëhet për vetëmbrojtje (shih artikullin nga Mark Galli: “Tani Çfarë? Një përgjigje e Krishtere ndaj terrorizmit fetar, “Krishterimi Sot, 22 tetor 2001). Prandaj, nuk mund të përkufizohet saktësisht se si një grup mysliman mund të përcaktojë “vetëmbrojtjen” dhe “tiraninë”, dhe këto fakte përbëjnë një justifikim islam për dhunën.
Në vazhdim do të shohim disa shembuj nga veprat dhe thëniet e Muhamedit për të parë nëse myslimanët mund të ligjërojnë përdorimin e dhunës siç dhe po e shohim dhe në ditët tona. Ne duam ti kujtojmë lexuesit se do të përdorim vetëm shkrimet më të hershme, të besueshme dhe origjinale islame, në mbështetje të tezës sonë. Biografia më e hershme e Muhamed është shkruar nga Ibn Ishaq në shekullin e dytë të epokës islame dhe është redaktuar vonë nga Ibn Hishamit në shekullin e tretë. Kjo punë është përkthyer në anglisht me titullin, jeta e Muhamedit, nga A. Guillaume dhe botuar nga Oxford University Press në vitin 1955. Materialet e mëposhtme janë disa nga thëniet dhe veprat e Muhamedit dhe të shokëve të tij të ngushtë që gjenden në këtë biografi.
Në kushtetutën e Medinës, të cilën profeti e shkroi kur ai dhe ndjekësit e tij emigruan nga Meka në vitin 622, lexojmë: “Një besimtar nuk do të vrasë një besimtar për hir të një jobesimtari, as nuk do të ndihmojë një jobesimtar kundër një besimtari. .. besimtarët janë miq të njëri-tjetrit për përjashtimin e të huajve … besimtarët duhet të marrin hak për gjakun e derdhur të njëri-tjetrin në rrugën e Zotit “(f. 232).
I pari në serinë e vrasjeve që profeti pati urdhëruar ishte një plak hebre i quajtur Ibnu’l-Ashraf. Krimi i tij ishte se shkruante poezi kundër myslimanëve. “Apostulli tha: ‘ Kush do të ma heqë qafe Ibnu’l-Ashraf?’” Një nga pasuesit e tij doli vullnetarë dhe tha: “Unë do të merrem me të për ty, o i dërguari i Allahut, unë do ta vrasë.” Dhe profeti u përgjigj duke thënë: “Bëje nëse mundesh.” Profeti gjithashtu ka dhënë në mënyrë eksplicite, për vrasjen e tij, lejen që të gënjenin dhe të përdorin dredhi që përmbushnin misionin e tyre. Raporti vazhdon të përshkruaj se si ndjekësit e profetit mashtruan plakun të dalë në mes të natës nga shtëpia e tij dhe u vërsulën mbi të me shpata dhe thika dhe e vranë brutalisht. Pasi përmbushën misionin e tyre, ndjekësit i raportuan profetit se ata “kishin vrarë armikun e Zotit.” Autori e përfundon këtë incident duke shkruar “sulmi ynë mbi armikun e Zotit frikësoi Judenjtë, dhe nuk kishte asnjë Jude në Medinë i cili nuk u frikësua për jetën e tij” (f. 367-368).
Në incidentin e radhës në biografinë e Muhamedit lexojmë, “Apostulli tha, ‘vrisni çdo Jude që bie në pushtetin tuaj.’” Autori pastaj rrëfen historinë e dy vëllezërve, ku më i riu mysliman. Me të dëgjuar këtë urdhër, vëllai i vogël mysliman vret një tregtar Jude. Vëllai i madh e kritikoi shumë këtë veprimit të vëllait të tij të vogël. Vëllai i vogël i kundërpërgjigjet: “Sikur ai që më urdhëroi ti vrisja të më urdhëronte që të vrisja ty do të ta kisha prerë kokën.” Vëllai i madh bërtiti. “Për Zotin, një fe e cila mund të bënte të tillë, është e mrekullueshme!” Dhe ai u bë mysliman “(f. 369).
Në një nga betejat, pasi një nga xhaxhallarët e Muhamedit u vra egërsisht, Muhamedi u zemërua aq shumë sa tha: “Nëse Zoti më jep fitoren mbi Kurejshët në të ardhmen unë do të masakroja 30 nga burrat e tyre.” Duke parë pikëllimin e profetit të tyre, ndjekësit e Muhamedit pohuan: “Për Zotin, në qoftë se Zoti na jep fitore mbi ta në të ardhmen, do ti masakronim ashtu si nuk ka bërë asnjë Arab më parë ndaj kurrkujt.” Fatmirësisht, profeti pati një ndryshim të mendimit dhe më pas vendosi që të ndalonte masakrën. (f. 387)
Në një tjetër incident të famshëm me popullin Jude, pasi kishte dëbuar dy fise Judaike nga qyteti i Medinës, profeti orkestroi ekzekutimin e të gjithë meshkujve të rritur të fisit të fundit Jude të qytetit, si dhe përvetësimin e të gjitha pronave, grave dhe fëmijët të tyre. Të dhënat myslimane tregojnë numrin e burrave Jude që u ishin prerë kokat brenda një dite varionte nga 600 deri në 900. (f. 464)
Në një rast tjetër, profeti dhe shokët e tij ishin në kërkim të thesarit të fshehur të një fisi që kishin pushtuar. Një person u soll tek Muhamedi, i cili supozohej se e dinte se ku ishte vendosur thesari i fshehur. Profeti kërcënoi që do ta vriste këtë person në qoftë se ai nuk do tu thoshte myslimanëve se ku ishte thesari. Pas refuzimit për të bashkëpunuar, “apostulli i dha këtë urdhër el-Zubejr b. el-Awwam, ‘Torturoje derisa të zbulosh se çfarë di’, kështu që ai ndezi një zjarr me strall dhe i vendosi hekur te nxehtë në gjoks derisa ishte gati i vdekur. Pastaj apostulli ia dorëzuan Muhamed b. Maslamën dhe ai i preu kokën” (f. 515).
Pasi pushtuan Mekën, nga profeti u urdhërua që një numër personash të pa mbrojtur të vriteshin. Krimet e kryera prej shumica e këtyre personave ishin se kishin bërë “këngë satirike” kundër Muhamedit ose e kishin fyer atë gjatë shërbesës së tij në Mekë (fq. 551). Një person i cili ishte mjaft me fat për tu falur ishte Abdullah b. Sad. “Arsyeja që ai [Muhamedi] urdhëroi që ai të vritej ishte se ai kishte qenë një mysliman dhe kishte shkruar shpallje. Pastaj e braktisi besimi islam dhe u kthye tek Kurejshët”. Meqenëse Abdullahu ishte vëlla i birësuar i një shoqëruesi të afërt të Muhamedit, për të ishte e mundur që të dëgjohej nga profeti dhe kërkoi imunitet. Profeti pa dëshirë i mundësoi imunitetin. Pasi personi i falur u largua, Muhamedi u tha shokëve të tij ” ‘kam heshtur që një nga ju të ngrihej dhe ti priste kokën!’ Një nga ensarët tha:” Atëherë pse nuk më dhe një shenjë, o apostull i Zotit? “Ai u përgjigj se një profet nuk vret duke shënjuar'” (fq. 550).
Njërit prej komandantëve të tij, të cilin profeti po e dërgonte në një “ekspeditë”, i dha këtë këshillë, “Luftoni të gjithë në rrugën e Zotit dhe vrisni ata që nuk besojnë në Zot. Mos u mashtroni me plaçka; mos jini të pabesë, as mos masakroni, as mos vrasin fëmijët. Kjo është urdhëresë e Zotit dhe praktika e profetit të tij mes jush.” (f. 672).
Një tjetër vrasje e urdhëruar nga profeti ishte në lidhje me xhaxhain e tij Ebu Sufjani, lideri i opozitës pagane në Mekë. Vullnetarë myslimanë udhëtuan për në Mekë për të kryer këtë mision. Kjo tentativë për vrasje gjithsesi dështoi. Kur po ktheheshin për në Medinë, një nga ndjekësit e profetit takoi një bari me një sy i cili pohoi me këmbëngulje se nuk do ta pranonte kurrë islamin. Këtë të dhënë e morëm nga një mysliman që vrau veten. Sapo burrin e zuri gjumi dhe po gërhiste, u ngrita dhe e vrava në mënyrën më të tmerrshme që dikush ka vrarë. Vendosa fundin e harkut tim në syrin të tij të shëndoshë, pastaj u peshova mbi të deri sa ja nxora në pjesën e pasme të qafës… Kur u ktheva në Medinë … apostulli pyeti për lajmet e mia dhe kur unë i thashë se çfarë kishte ndodhur ai më bekoi “(f. 674-675).
Biografia e profetit ndjek këtë linjë, me dy raportime të tjera, për vrasjet e realizuara me urdhër të profetit. Ebu Afak kishte “treguar pakënaqësinë e tij me apostullin” duke shkruar një poezi. ” Apostulli tha:” Kush do të merret me këtë laro për mua? “Pas kësaj Salim b. Umejr … doli dhe e vrau.” (f. 675). Pas kësaj vrasje, një grua me emrin e Asma b. Marwan “shfaqi pakënaqësi” dhe shkroi një poezi kundër profetit. “Kur apostulli dëgjoi se çfarë kishte thënë ajo, tha:” Kush do të ma heqë qafe vajzën e Mervanit? ‘Umejr … i cili ishte me të e dëgjoi, dhe po atë natë ai shkoi në shtëpinë e saj dhe e vrau. Ai erdhi në mëngjes tek apostulli dhe i tha se çfarë kishte bërë dhe ai [Muhamedi] tha: ” O Umejr, ti ke ndihmuar Zotin dhe të dërguarin e tij'” (f. 675-676).
Mendoj se shembujt e mësipërm (të cilët pa dyshim janë një pjesë e vogël e dhunës që gjendet në biografinë më të hershme të profetit) janë të mjaftueshme për të siguruar justifikim të përshtatshëm për vrasjen dhe shkatërrimin e të gjithë atyre që kundërshtojnë ideologjinë e islami dhe kërkesën e tij për nënshtrim të plotë. Megjithatë, ajo që është edhe më e rëndësishme për modelimin e sjelljes dhe qëndrimin mysliman nuk janë të dhënat e një biografie të tillë, por përmbledhjet e thënieve dhe veprimeve të Muhamedit të paraqitura në hadithe. Do të shohim disa shembuj nga hadithet. Në vijim po paraqesim disa shembuj nga përmbledhja e haditheve të Buhariut, libri më i besueshëm i myslimanëve sunitë, i cili për nga rëndësia renditet pas kuranit (Sahih Buhariu, 9 vëll përkthyer nga Dr. Muhamed Muhsin Khan, Al Nabawiya: Dar. Ahya SHBA-Suneti, nd).
Sahih Al Buhari 2818
Transmetoi Abdullah ibn An Aufa. Lajmëtari i Allahut tha: “Dije se Xheneti është nën hijen e shpatave (Xhihadi në rrugën e Allahut).”
Sahih Al Buhari 6924
Transmetoi Ebu Hurejra. Kur Profeti vdiq dhe Ebu Bekri u bë pasardhësi i tij dhe disa prej arabëve u rikthyen në mosbesim, ‘Umeri tha: “0 Ebu Bekr! Si mund t’i luftojmë këta njerëz edhe pse i dërguari i Allahut ka thënë:” Unë jam urdhëruar të luftojnë njerëzit derisa ata të thonë: La ilahe illallah (askush nuk ka të drejtë të adhurohet përveç Allahut), dhe kushdo që thotë La ilahe illallah, All-llahu do ta shpëtojë pasurinë e tij dhe jetën e tij prej meje, përveçse (ai bën diçka për të cilën ai merr ndëshkimin ligjor ) me drejtësi, dhe llogaria e tij do të jetë me Allahun?”
Sahih Al Buhari 3017
(150) Kapitulli. “… Prandaj (është koha) ose për bujarinë (d.m.th., të lirosh ata pa shpengim ose shpengim (në bazë të asaj që i leverdis islamit) …” (V.47: 4).
Dhe deklarata e Allahut: “Nuk lejohet për profetin që ai të ketë të burgosur lufte (dhe ti liroje ata me shpërblim), derisa ai të ketë bërë një masakër të madhe (në mesin e armiqve të tij), në vend. Ju dëshironi të mirën e kësaj bote (d.m.th., paratë e shpërblimit për lirimin e robërve). “(V8: 67)
Sahih Al Buhari 6922
Transmetoi ‘Ikrime. Disa Zanadiqa (ateistë) iu sollën Aliut; dhe ai i dogji ata. Lajmi i kësaj ngjarjeje arriti tek Ibn Abasi i cili tha: “Po të kisha qenë në vendin e tij, nuk do ti kisha djegur, ashtu si i dërguari i Allahut e ndaloi këtë gjë, duke thënë:” Mos dënoni askënd me ndëshkimin e Allahut (zjarr). “Unë do të ti kisha vrarë ata sipas deklaratës së dërguarit të Allahut, “Kushdo që e ndryshon fenë e tij islamike, vritini.”
Sahih Al Buhari 3051
Transmetoi Seleme bin Al-Akwa ‘: Një spiun i pafe erdhi tek profeti ndërkohë që ai ishte në një udhëtim. Spiuni u ul me shokët e profetit dhe filloi të flasë dhe pastaj u largua. Profeti tha (shokëve të tij), “Ndiqeni dhe vriteni” Kështu që, e vrava unë. Profeti pastaj më dha gjërat e spiun të vrarë (plus pjesës që më përkiste nga plaçka e luftës).
Sahih Al Buhari 6802
Transmetoi Enes. Disa njerëz nga fisi i “Ukl erdhën tek profeti dhe përqafuan islamin. Klima e Medinës nuk i përkrahu, kështu që profeti i urdhëroi që të shkojnë tek devetë e mëshirës për të pirë qumështin dhe urinën e tyre (si ilaç). Ata e bënë këtë, dhe pasi e morën veten nga sëmundja (u shëruan) u kthyen renegatë (u larguan nga islami) dhe vranë bariun e deveve dhe morën edhe devetë. Profeti, dërgoi (disa njerëz) për ti ndjekur dhe kështu (i kapën) i sollën, dhe profeti. urdhëroi që duart dhe këmbët e tyre duhet të priteshin dhe sytë e tyre të vuloseshin me copë hekuri të nxehtë, dhe se duar dhe këmbët e prera të tyre të mos digjeshin, derisa të vdisnin.
Sahih Al Buhari 3012
Transmeton As-Sab bin Jaththãma. Profeti më kaloi pranë në një vend të quajtur Al-Abwa ‘ose Waddãn, dhe u pyet nëse ishte e lejueshme të sulmoheshin luftëtarë Al-Mushrikün’ (jo besimtarë, idhujtarë) natën me mundësinë e ekspozimit të gratë të tyre dhe fëmijëve ndaj rreziku. Profeti u përgjigj: “Ata (d.m.th., gratë dhe fëmijët) janë nga ata (d.m.th., A1-Mushrikün (jo besimtarë, idhujtarë)). “Unë gjithashtu dëgjova profetin të thoshte: “Praktika Hima (Hima ishte një praktike para-islamike me anë të të cilit shefi i fisit mori një kullotë për kafshët e tij duke parandaluar të tjerët që të kullotnin kafshët e tyre në të, ndërsa ai vetë mund të kulloste kafshët e tij në kullotat e të tjerëve. Islami e anuloi një institucion dhe lejoi atë vetëm për kullotjen e kafshëve të mbledhura si zekat.)është i pavlefshëm, veçse për Allahun dhe lajmëtarin e tij.
Sahih Al Buhari 2972
Transmetoi Ebu Hurejra. I dërguari i Allahut tha: “Po të mos për frikën se do të ishte e vështirë për ndjekësit e mi, unë nuk do të kisha mbetur prapa asnjë Sariya (ushtri-njësi që shkon për xhihad në çështjen e Allahut), por unë nuk kam deve dhe nuk kanë mjete të tjera transportuese për ti mbajtur ata, dhe është e vështirë për mua që shokët e mi duhet të mbeten pas meje. Pa dyshim unë do doja të luftoja në çështjen e Allahut dhe të bija martirë, dhe të rikthehesha përsëri në jetë përsëri të bija martirë, dhe pastaj të rikthehesha përsëri në jetë edhe njëherë. “[shih H. 36, 2797]
Sahih Al Buhari 7226
Transmetoi Ebu Hurejra: Dëgjova lajmëtarin e Allahut duke thënë: “Për atë, në duart e të cilit është shpirti im! Po të mos ishte për disa burra që nuk pëlqej ti lija pas dhe për të cilët nuk kam mjete transporti, nuk do të qëndroja larg (nga ndonjë betejë e shenjtë). Unë do të doja të bija martir për çështjen e Allahut dhe të rikthehesha në jetë, dhe pastaj të bija martirë dhe pastaj të kthehesha në jetë, dhe pastaj të bija martirë dhe pastaj të kthehesha në jetë dhe pastaj të bija martirë.” [Shih H.36, 2797].
Sahih Buhari kapitullin 2, nr. 35: “Transmetoi Ebu Hurejra: Pejgamberi tha:” Personi i cili merr pjesë në (betejat e shenjta) në rrugën e Allahut dhe asgjë nuk e detyron atë që ta bëjë këtë përveç besimi tek Allahu dhe tek apostulli e tij, do të shpërblehet nga Allahu ose me një shpërblim, apo plaçkë lufte (nëse mbijeton), ose do të pranohen në parajsë (nëse vritet në betejë si martir). Sikur të mos e kisha të vështirë për ndjekësit e mi, atëherë nuk do të qëndroja pas çdo sariya që shkon për xhihad dhe do të kisha dashur që të bija martir në rrugën e Allahut dhe pastaj te ringjallesha, dhe pastaj të bija martir dhe pastaj të ringjallesha, dhe pastaj të bija martir në rrugën e tij. ”
Sahih Buhari Kapitulli 52, nr. 176: “Transmetoi Abdullah ibn Umer: I dërguari i Allahut tha:” Ju do të luftoni me Judenjtë derisa disa prej tyre do të fshehin pas gurëve. Gurët do (ti tradhtojnë) duke thënë: “O Abdullah (d.m.th. skllav i Allahut)! Është një Jude që fshihet pas meje, prandaj vrite. ” Sahih Muslim Kapitulli 19, nr. 4366: “Është transmetuar nga Umer ibn el-Hatab se ai ka dëgjuar të dërguarin e Allahut (paqja qoftë mbi të) të thotë:. Unë do të dëboj Judenjtë dhe të Krishterët nga Gadishulli Arabik dhe nuk do të lë asnjë veç myslimanëve.”
Hadithet e mësipërme, si edhe shumë të tjera, janë të përsëritura edhe në koleksione të tjera të thënieve të Muhamedit. Në përmbledhjen e dytë të rëndësishme , Sahih Muslim, kapitulli që diskuton këtë temë të veçantë titullohet, “Lejueshmëria për të vrarë gra dhe fëmijë gjatë sulmeve të natës, me kusht që ajo të mos jetë e qëllimshme.” Më tej autori vazhdon, “Është raportuar në autoritetin e Sa’b b. Jaththama se i dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të), kur u pyet për gratë dhe fëmijët e idhujtarëve të vrarë gjatë sulmeve gjatë natës, tha: Ata janë prej tyre “(… vëll 3, fq 946-947, Sahih Muslim, përkthyer nga Abdul Hamid Sidiki, 4 Vols)
Do të përfundojmë këtë diskutim me dy tradita të tjera nga një tjetër koleksion, Sunen Ebu Davudi. Sipas një kapitulli të titulluar “Përsosmëria për vrasjen e një jobesimtari” lexojmë thënien në vazhdim. “Ebu Hureirah raportoi se Apostulli i Allahut (paqja qoftë mbi të) ka thënë:. Një i pafe dhe ai që e ka vrarë kurrë nuk do të shkojnë së bashku në ferr”. Përkthyesi mysliman i kësaj pjese shton një shënim në fund të për këtë traditë: “Kjo do të thotë se një person i cili vret një të pafe duke luftuar në rrugën e Allahut (d.m.th. xhihad) do ti falen mëkatet, dhe për këtë arsye, do të shkojë në Parajsë. Të pafetë në mënyrë të pashmangshme do të shkojnë në ferr. Në këtë mënyrë njeriu i cili vret një të pafe nuk do të çohet së bashku me të në ferr” (vëll 2, fq 690 nga Sunen Ebu Daudi, përkthyer nga Ahmad Hasan, 3 vëll, Nju Delhi….: Kitab Bhavan, 1990).
Një tjetër kapitull në këtë përmbledhje titullohet “Ndëshkimi i një njeriu që shan profeti (paqja qoftë mbi të).” Autori rrëfen historinë e një burri mysliman i cili vrau skllaven dhe konkubinën e tij nga e cila kishte dy fëmijë. Meqenëse ajo “përçmoi” profetin, pronari i skllaves, “mori thikën, ia vuri mbi bark dhe ia ngjeshi derisa [ai] e vrau.” Me të dëgjuar arsyen për këtë vrasje, profeti tha: “Oh, ji dëshmitar, për gjakun e saj nuk paguhet dëmshpërblim.” (ibid. Vol. 3, f. 1214-1215). Incidenti i radhës në kapitullin e mësipërm është transmetuar nga Aliu. “Një grua Jedeje kishte sharë profetin (paqja qoftë mbi të) dhe diskretitoji atë. Atë e mbyti një burrë derisa vdiq. I dërguari i Allahut (paqja qoftë mbi të) deklaroi se për gjakun e saj nuk paguhej asnjë shpagim” (f . 1215) Përsëri përkthyesi na jep shpjegime për këtë fakt. “Është rënë dakord njëzëri se nëse një mysliman fyen apo shan profetin (paqja qoftë mbi të) ai duhet të vritet … edhe në qoftë se një Jude ose çdo jo-mysliman shan profetin (paqja qoftë mbi të) ai do të vritet … Dënimi për sharjen apo kundërshtimin e profetit (paqja qoftë mbi të) ishte vdekja “(f. 1215).
Dhuna në islam, qoftë në formë e terrorizmit, apo në formën e persekutimin të Krishterëve dhe pakicave të tjera në botën myslimane, apo dënimit kapital për një individ i cili largohet nga islamin apo kërcënimet me vdekje të Selman Rushdies se gjoja ka fyer Muhamedin, nuk janë thjesht disa incidenteve të izoluara apo devijime nga feja e vërtetë dhe paqësore e islamit. Në të vërtetë kjo lloj dhune i ka rrënjët plotësisht në islam dhe gjendet e pasqyruar në kuran dhe në veprat dhe mësimet e profetit të islamit.