Triniteti

 TRINITETI - ATI, BIRI DHE SHPIRTI I SHENJTE

Gjatë viteve të fundit sulmet ndaj doktrinës së Trinitetit kanë ardhur në rritje, nga shumë grupe. Disa nga këta grupe (si p.sh.myslimanët dhe dëshmitarët e Jehovait) mohojnë që kjo doktrinë gjendet në Shkrimet e Shenjta. Argumenti qe këto grupe nuk ngurojnë të thonë me nxitim është se fjala "Trinitet" nuk gjendet në asnjë vend në Bibël. Kjo është e vërtetë. Ndërsa fraza nuk është, koncepti i “Triniteti” pa dyshim që është.

Në këtë artikull dua të paraqes një përcaktim për këtë doktrinë mjaft të rëndësishme dhe të shpjegoj se çfare është saktësisht TRINITETI, po ashtu edhe çfarë nuk është. Gjithashtu do të shpjegoj dhe Shkrimet për të parë nëse e mbështesin këtë koncept.

Pra, çfarë do të nënkuptojmë saktësisht kur flasim në lidhje me Trinitetin? Në shkrimin e tij në fillim të shekullit të tretë, Against Praxeas, Tertulianit i atribuohet përdorimi për herë të parë i  fjalës "Triniti", "person" dhe "substancë", për të përcjellë idenë e Atit, Birit dhe të Shpirtit Të Shenjtë që janë "të një Natyre - por jo një Person ". Tertuliani shkruan si më poshtë,

"Në këtë mënyrë lidhja e Atit në Birin, dhe e Birit në Parakletin, prodhon tre Persona koherentë, të cilët janë gjithashtu të dallueshëm nga Njëri-Tjetri. Këta të Tre janë, një Natyrë, jo një Person, ashtu siç është thënë: "Unë dhe Ati jemi një", në lidhje me Natyrën e njëjtë dhe jo në singularitetin e numrit."

Ky koncept u themua si ortodoksi e Kishës në Këshillin e famshme të Nikesë në vitin 325.Kredoja flet për Krishtin si "Perëndi i Perëndisë, Drita i Dritës, vetë Perëndia i vetë Perëndisë, Lindur jo i bërë, të qenit i një Natyre me Atin."

Është pikërisht ky përkufizim ai për të cilin do të diskutojmë në këtë material. Shkurtimisht, doktrina e Trinitetit mund të përkufizohet në këtë mënyrë: Në brendi të një Qenie apo Esence(Natyre) që është Perëndia, ekzistojnë tre Persona të barabartë dhe bashkë-Hyjnorë të veçantë - domethënë Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë – të cilët ndajnë këtë Esencë plotësisht dhe tërësisht. Ky koncept nuk duhet të ngatërrohet me politeizmin, i cili pohon se ka shumë perëndi. Ndërkohë që Krishterimi ortodoks i qëndron prerazi qëndrimit se ka vetëm një Perëndi, gjithashtu edhe ne pohojmë po një Perëndi por Kompleks në Unitetin e Tij. Gjithashtu ky koncept nuk duhet të ngatërrohet me herezinë e lashtë të modalizmit, i cila pohon se Zoti ekziston në tre mënyra të ndryshme. Biri nuk ka qenë kurrë Ati dhe Fryma e Shenjtë nuk ka qenë kurrë Biri apo Ati. Modalizmit hidhet poshtë nga tabloja që na paraqesin katër Ungjijtë (Mateu 3: 16-17; Dhe Jezusi, sapo u pagëzua, doli nga uji; dhe ja, qiejt iu hapën, dhe ai pa Frymën e Perëndisë duke zbritur si një pëllumb e duke ardhur mbi të; dhe ja një zë nga qielli që tha: “Ky është Biri im i dashur, në të cilin jam kënaqur.”

 Marku 1: 9-11;  Dhe ndodhi në ato ditë që Jezusi erdhi nga Nazareti i Galilesë dhe u pagëzua nga Gjoni në Jordan. Dhe menjëherë, kur po dilte nga uji, pa se qiejtë po hapeshin dhe Fryma po zbriste mbi të si një pëllumb. Dhe një zë erdhi nga qielli: “Ti je Biri im i dashur në të cilin jam kënaqur.

 Luka 3: 21-22; 21 Tani, si u pagëzua gjithë populli, edhe Jezusi u pagëzua; dhe ndërsa po lutej, qielli u hap dhe Fryma e Shenjtë zbriti mbi të, në trajtën trupore si të pëllumbit, dhe nga qielli erdhi një zë, që thoshte: “Ti je Biri im i dashur, në ty unë jam kënaqur!.”

 Gjoni 1: 32-34: Dhe Gjoni dëshmoi duke thënë: “E pashë Frymën duke zbritur nga qielli si një pëllumb dhe ndenji mbi të. Unë nuk e njihja, por ai që më dërgoi të pagëzoj në ujë, më tha: "Ai, mbi të cilin do të shikosh se zbret Fryma dhe qëndron mbi të, është ai që pagëzon me Frymën e Shenjtë". Dhe unë pashë e dëshmova se ai është Biri i Perëndisë.”

), ku siç duket Fryma e Shenjtë zbret mbi Jezusin në formën e pëllumbit dhe u dëgjua një zë nga qielli “Ti je Biri im i dashur, në ty unë jam kënaqur!.” Në mënyrë të ngjashme, duhet të theksohet se Ati, Biri dhe Shpirti nuk përbëjnë thjesht një të tretën e HYJNISË. Përkundrazi, secili prej tre personave është Perëndia në kuptimin e plotë dhe të fjalës.

Duke treguar se Shkrimi e rrëzon prerazi idenë se Ati, Biri dhe Fryma janë persona sinonim të njëri-tjetrit, vetëm pesë propozimet mbeten për t'u demonstruar në mënyrë që të sigurojë vërtetim Biblik për konceptin e TRINITETIT. Këto propozime janë:

1.      Është vetëm një Perëndi i Përjetshëm

2.      Ati është Perëndia i Përjetshëm.

3.      Biri është Perëndia i Përjetshëm.

4.      Shpirti i Shenjtë është Perëndia i Përjetshëm.

5.      Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë nuk janë i njëjti person.

Meqenëse numrin 5 e provuam më sipër( Gjatë pagëzimit të Jezusit Ati, Biri dhe Shpirti i Shenjtë dallohen qartë) le të shohim pikat 1 deri tek 4.

Bibla na mëson monoteizëm.

Mbështetja Biblike për monoteizëm është jashtëzakonisht e fortë, dhe referencat që e mbështesin këtë gjë janë shumë më tepër se sa lista që po paraqesin këtu. Megjithatë, le të mjaftohemi me disa shembuj.

Ligji i Përtërirë 6:4

Dëgjo, Izrael, Zoti, Perëndia ynë, është një i vetëm.

Isaia 43:10-11
Dëshmitarët e mi jeni ju, thotë Zoti, bashkë me shërbëtorin që kam zgjedhur, me qëllim që ju të më njihni dhe të keni besim tek unë, si dhe të merrni vesh që unë jam. Para meje asnjë Perëndi nuk u formua dhe pas meje nuk do të ketë asnjë tjetër. Unë, unë jam Zoti dhe përveç meje nuk ka Shpëtimtar tjetër.

Isaia 44:6-8
Kështu thotë Zoti, mbreti i Izraelit dhe Çliruesi i tij, Zoti i ushtrive: "Unë jam i pari dhe jam i fundit, dhe përveç meje nuk ka Perëndi. Kush është si unë? Le ta shpallë, pra, ta deklarojë dhe të japë prova para meje që kur kam vendosur këtë popull të lashtë. Le t’u njoftojnë gjërat që do të ndodhin dhe ngjarjet që do të kryhen. Mos u trembni, mos kini frikë! A nuk ta kam shpallur, vallë, dhe nuk ta kam deklaruar prej kohe? Ju jeni dëshmitarë të mi. A ka vallë një Perëndi përveç meje? Nuk ka Shkëmb tjetër, nuk njoh tjetër të tillë.

1 Korintasve 8:6

...për ne s’ka veçse një Perëndi, Ati nga i cili janë të gjitha gjërat dhe ne në të; dhe një Zot, Jezu Krishti, me anë të të cilit janë të gjitha gjërat, dhe ne jetojmë me anë të tij.

Isaia 45:5

Unë jam Zoti dhe nuk ka asnjë tjetër; jashtë meje nuk ka Perëndi. Të kam rrethuar, ndonëse ti nuk më njihje,...

Hyjnia e Atit

Kjo është më pak e diskutueshmja pikë nga pesë pikat e paraqitura më sipër, dhe shumë prej vargjeve të cituara më sipër do të mjaftonin për ta provuar këtë gjë. Me të vërtetë, në lutje e Zotit Jezus, të shkruar tek Gjoni 17, Jezusi i thotë Atit, "Dhe kjo është jeta e përjetshme, të të njohin ty, të vetmin Perëndi të vërtetë, dhe Jezu Krishtin që ti ke dërguar. "Në të njëjtën mënyrë dhe Gjoni 3:16 flet për Atin si Perëndi:" 16 Sepse Perëndia e deshi aq botën, sa dha Birin e tij të vetëmlindurin, që, kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme."

Meqenëse askush nuk e mohon këtë fakt po kalojmë në pikën tjetër, në atë të Hyjnisë së Krishtit.

Hyjnia e Birit.

Mbështetja Biblike për Hyjninë e përsosur dhe të plotë të Krishtit është po ashtu shumë e fortë. Për shembull tek  Filipianëve 2: 5-11 citohet:

5 Kini në ju po atë ndjenjë që ishte në Jezu Krishtin, i cili, edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë, por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori, e u bë i ngjashëm me njerëzit; dhe duke u gjetur nga pamja e jashtme posi njeri, e përuli vetveten duke u bërë i bindur deri në vdekje, deri në vdekje të kryqit. Prandaj edhe Perëndia e lartësoi madhërisht dhe i dha një emër që është përmbi çdo emër, që në emër të Jezusit të përkulet çdo gju i krijesave (ose gjërave) qiellore, tokësore dhe nëntokësore, dhe çdo gjuhë të rrëfejë se Jezu Krishti është Zot, për lavdi të Perëndisë Atë.

Sipas Juda 1:4 kemi:

Sepse depërtuan ndërmjet jush disa njerëz, që qenë shënuar që moti për këtë dënim, të pabesë që e kthejnë hirin e Perëndisë tonë në imoralitet dhe mohojnë të vetmin Zotëri Perëndi, dhe Zotin tonë Jezu Krisht.

Tek Titi 2:13 shohim:

...duke pritur shpresën e lume dhe të shfaqurit e lavdisë të të madhit Perëndi dhe të Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht,

Apostulli Pjetër në të njëjtën mënyrë në letrën e tij të dytë (2 Pjetrit 1:1) thotë:

Simon Pjetri, shërbëtor dhe apostull i Jezu Krishtit, atyre që kanë marrë për pjesë një besim të çmueshëm sikurse edhe ne, me anë të drejtësisë së Perëndisë tonë dhe të Shpëtimtarit Jezu Krisht:

Tek Kolosianëve 1:15-20 kemi:

Ai është shëmbëllesa e Perëndisë së padukshëm, i parëlinduri i çdo krijese, sepse në të u krijuan të gjitha gjërat, ato që janë në qiejt dhe ato mbi dhe, gjërat që duken dhe ato që nuk duken: frone, zotërime, principata dhe pushtete; të gjitha gjërat janë krijuar me anë të tij dhe në lidhje me të. Ai është përpara çdo gjëje dhe të gjitha gjërat qëndrojnë në të. Ai vetë është kreu i trupit, pra i kishës; ai është fillimi, i parëlinduri nga të vdekurit, përderisa të ketë parësinë në çdo gjë, sepse Atit i pëlqeu që në të të banojë e gjithë plotësia, dhe, duke bërë paqen me anë të gjakut të kryqit të tij, duke fituar pas, me anë të tij, të gjitha gjërat, si ato që janë mbi dhe si dhe ato që janë në qiejt.

Pjesa e mësipërme përdor fjalën “i parëlinduri” në kuptimin që Krishti trashëgimtari dhe të gjitha gjërat janë trashëgimia e tij e ligjshme, dhe jo në kuptimin se është një qenie e krijuar.

Tek Kolosianëve 2:9 në të njëjtën mënyrë thuhet se, “...sepse tek ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.”

Edhe në Testamentin e Vjetër, tek Isaia 9:6-7 lexojmë:

Sepse na ka lindur një fëmijë, një djalë na është dhënë. Mbi supet e tij do të mbështetet perandoria dhe do të quhet Këshilltar i admirueshëm, Perëndi i fuqishëm, Atë i përjetshëm, Princ i paqes. Nuk do të ketë të sosur rritja e perandorisë së tij dhe paqja mbi fronin e Davidit dhe në mbretërinë e tij, për ta vendosur pa u tundur dhe për ta përforcuar me anë të mënçurisë dhe të drejtësisë, tani dhe përjetë. Këtë ka për të bërë zelli i Zotit të ushtrive.

Citimi i kësaj pjese ndonjëherë kundërshtohet duke pretenduar se pjesa bën dallim " Perëndia i Plotfuqishëm" dhe "Zotit të Plotfuqishëm." Gjithsesi një kundërshtim i tillë hidhet poshtë lehtësisht kur shohim Isaian 10:21, “Një mbetje, mbetja e Jakobit, do t’i kthehet Zotit të Fuqishëm.”.

Po ashtu ka mjaft referenca të tjera. Gjithsesi, kur kultistët vijnë në derën tuaj, ata bëjnë të pamundurën që të gjejnë ndonjë pjesë për t’iu manipuluar me dinakëri me anë të të ashtuquajturave interpretime të Greqishtes. Nëse (si mua), nuk keni njohuri për Greqishten e përdorur në Testamentin e Ri, dhe rrjedhimisht nuk jeni në gjendje për ti zmbrapsur argumentet që ju paraqesin, mund t’iu bëjnë të kini dyshime. Gjithsesi është një mjet të cilin mund ta përdorni për t’iu kundërpërgjigjur diskutimeve të tilla dhe në të njëjtën kohë të mbroni Hyjninë e Krishtit. Kjo është ajo për të cilën do të flas në vazhdim.

Të shumta janë Shkrimet ku titujt që i atribuohen Perëndisë i atribuohen edhe Krishtit. Një shembull është titulli i "Alfa dhe Omega" ose “I Pari dhe I Fundit”.  Ky titull është atribuohet Zotit në Isaia 44:6, “Kështu thotë Zoti, mbreti i Izraelit dhe Çliruesi i tij, Zoti i ushtrive: "Unë jam i pari dhe jam i fundit, dhe përveç meje nuk ka Perëndi.", dhe tek Isaia 48:12, “"Dëgjomë, o Jakob, dhe Izrael, që unë kam thirrur. Unë jam ai që është; unë jam i pari dhe jam i fundit gjithashtu.” Po njësoj dhe tek Zbulesa 1:8 kemi, “Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe mbarimi,” thotë Zoti “që është dhe që ishte dhe që vjen, i Plotfuqishmi.” Kjo pjese i atribuohet Jezusit, dhe këtë gjë e shohim më të qartë tek Zbulesa 1: 17-18 ku thuhet, “Dhe kur e pashë, rashë para këmbëve të tij si i vdekur. Dhe ai vuri dorën e tij të djathtë mbi mua, duke më thënë: “Mos u tremb! Unë jam i pari dhe i fundit, dhe i gjalli; isha i vdekur, por ja, jam i gjallë në shekuj të shekujve, amen; dhe unë i kam çelësat e vdekjes e të Hadesit.” Të njëjtën gjë shohim dhe tek Zbulesa 2:8, në letrën e Kishës së Smirnës, “Dhe engjëllit të kishës në Smirnë, shkruaji: këtë thotë i pari dhe i fundit, që qe i vdekur dhe kthehej në jetë.” Ky titull i atribuohet Jezusit tek Zbulesa 21:6, “Edhe më tha: “U bë! Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe mbarimi! Atij që ka etje unë do t’i jap si dhuratë nga burimi i ujit të jetës.” dhe gjithashtu tek Zbulesa 22:13, “Unë jam Alfa dhe Omega, fillimi dhe mbarimi, i pari dhe i fundit.” Në vargun 16 të Zbulesës 22 del mjaft e qartë se flitet pikërisht për Jezusin sepse thuhet, “Unë, Jezusi, dërgova engjëllin tim për t’ju dëshmuar për këto gjëra nëpër kisha. Unë jam Rrënja dhe pasardhja e Davidit, Ylli i Ndritshëm i Mëngjesit.”

Një shembull tjetër është titulli "UNË JAM" , titull që Jezusi ia atribuon Vetes tek Gjoni 8:58 ("Në të vërtetë, në të vërtetë unë po ju them: para se të kishte lindur Abrahami, UNË JAM!"). Fjala Greke (ego eimi) përdor të njëjtën frazeologji të përdorur tek Septuaginta në lidhje me Zotin (p.sh. Eksodi 3:14; Isaia 43:10). Me të vërtetë, ushtarët të cilët erdhën për të arrestuar Jezusin tek Gjoni 18 zmbrapsen dhe bien në tokë kur thuhet "UNË JAM" nga buzët e Jezusit. Gjoni 18:4-6, “Atëherë Jezusi, duke ditur gjithçka që do t’i ndodhte, doli dhe i pyeti: “Kë kërkoni?.” Ata iu përgjigjën: “Jezusin Nazareas.” Jezusi u tha atyre: “Unë jam!.” Por Juda, që po e tradhtonte, ishte edhe ai me ta. Sapo ai u tha atyre: “UNE JAM,” ata u zmbrapsën dhe ranë për dhe.” Kjo thekson rëndësinë teologjike të kësaj fraza. Judenjtë tek Gjoni 8 sigurisht që e kuptuan atë që Ai thoshte, sepse ata morën gurë për ta vrarë.

Një vetë-emërtimin tjetër i Jezusit në testamentin e Ri është titulli e famshme "Biri i Njeriut", një referencë e qartë për Danielin 7: 13-14, në të cilën lexojmë në vijim:

“Unë shikoja disa vegime nate, dhe ja mbi retë e qiellit po vinte dikush që i ngjante një Biri Njeriu; ai arriti deri te i Lashti i ditëve dhe iu afrua atij. Atij iu dha sundimi, lavdia dhe mbretëria, me qëllim që gjithë popujt, kombet dhe gjuhët t’i shërbenin; sundimi i tij është një sundim i përjetshëm që nuk do të kalojë, dhe mbretëria e tij është një mbretëri që nuk do shkatërrohet kurrë".

Këtu, Danieli përshkruan një figurë Hyjnore-njerëzore që do ti jepet pushteti, lavdia dhe mbretëria, dhe do të adhurohet nga njerëzit e të gjitha kombeve dhe njerëzit e çdo gjuhë. Kur Jezusi shpalli se ishte Biri i njeriut para kryepriftit Kajafa (Mateu 26: 64-66), Kajafa grisi rrobat e tij, duke e akuzuar Jezusin për blasfemi, dhe e dënuan Atë  fajtor për vdekje." Arsyeja? Kajafa e dinte saktësisht se çfarë donte të thoshte ky titulli - ky ishte një pretendim i drejtpërdrejtë për Hyjni, një krim i dënueshëm me vdekje.

Ajo që do të thotë në veçanti ky titull është së Biri i njeriut adhurohet nga të gjithë njerëzit. Megjithatë, adhurimi duhet të jepet vetëm për Zotin, ashtu siç na mëson Ligji i Përtërirë 6:13. Ky varg është cituar nga Jezusi gjatë tundimit të tij në shkretëtirë. Tek Luka 4: 8, Jezusi qorton Satanin duke thënë: '' Është shkruar: "Adhuro Zotin, Perëndinë tënd dhe shërbeji vetëm atij". Për më tepër, Isaia 42: 8 thotë:

Unë jam Zoti, ky është emri im; nuk do t’i jap lavdinë time asnjë tjetri, as lavdërimet e mia shëmbëlltyrave të gdhendura.

Kjo na bën të marrin në konsideratë një thënie tjetër të Jezusit. Tek Gjoni 17: 5, Jezusi thotë, “Tani, pra, më përlëvdo, o Atë, pranë teje, me lavdinë që unë e kisha pranë teje para se të bëhej bota.” Përveç pretendimit të Tij se ka ekzistuar përpara Krijimit, Jezusi këtu pretendon se ka të njëjtën Lavdi si Ati.

Tek Gjoni 20:28 përshkruhet një ngjarje ku Thomai, pas Ringjalljes së Jezusit, pasi i sheh gishtin në plagët e gozhdëve e quan atë, “Zoti im dhe Perëndia im!” Në asnjë moment Jezusi nuk e  qorton këtë akt adhurimi. Kjo bën kontrast me Gjonin i cili bie ne këmbët e një engjëlli dhe u përpoqën që ta adhuronte dhe u qortua ashpër. Këtë ngjarje e gjejmë tek Zbulesa 22: 8-9, “Dhe unë, Gjoni, jam ai që kam parë dhe dëgjuar këto gjëra; dhe kur dëgjova dhe pashë, rashë për ta adhuruar përpara këmbëve të engjëllit që m’i tregonte këto gjëra. Dhe ai më tha: “Ruaju se e bën! Sepse unë jam bashkëshërbëtori yt dhe i vëllezërve të tu, profetë, dhe të atyre që i ruajnë fjalët e këtij libri. Adhuro Perëndinë!.”

Tek Hebrenjve 1:6 lexojmë gjithashtu, “Dhe akoma, kur ta shtjerë të Parëlindurin në botë, thotë: “Le ta adhurojnë të gjithë engjëjt e Perëndisë.”

Hebrenjve 1 nxjerr në pah dallimin ndërmjet marrdhenies së Atin me engjëjt dhe me marrëdhënies ndërmjet Atit dhe Birit. Tek vargu 7-12 më poshtë lexojmë:

Kurse për engjëjt thotë: “Engjëjt e vet ai i bën erëra, dhe shërbenjësit e tij flakë zjarri”; ndërsa për të Birin thotë: “Froni yt, o Perëndi është në shekuj të shekujve; skeptri i mbretërisë sate është skeptër drejtësie. E ke dashur drejtësinë dhe e ke urryer paudhësinë; prandaj Perëndia, Perëndia yt, të vajosi me vaj gëzimi përmbi shokët e tu.” Edhe: “Ti, o Perëndi, në krye themelove tokën dhe qiejt janë vepër e duarve të tu. Ata do të prishen, por ti mbetesh; edhe të gjithë do të vjetrohen si rrobë, dhe ti do t’i mbështjellësh si një mantel edhe do të ndërrohen; por ti je po ai, dhe vitet e tua nuk do të shteren kurrë.”

Shkrimtari i Hebrenjve këtu citon dy pjesë nga Testamenti i Vjetër (përkatësisht Psalmin 45: 6-7 dhe Psalmin 102: 25-27), e cila i referohet qartësisht Zotit, dhe këtu ja atribuon Jezusit.

Një tekst tjetër, me të cilën njihemi shumë mirë por fatkeqësisht nuk ja shohim të plotë rëndësinë e madhe që ka është 1 Pjetrit 3:15. Në të vërtetë, domethënia e vërtetë e këtij vargu duket më mirë kur lexojmë kontekstin e vargut 14 i cili i paraprin. Më poshtë po sjellim 1 Pjetrit 3:14-16. I kushtoni vëmendje të veçante pjesëve të nënvijëzuara.

Por, edhe sikur të vuani për drejtësinë, lum ju! “Pra, mos kini asnjë druajtje prej tyre dhe mos u shqetësoni,” madje shenjtëroni Zotin Jezus në zemrat tuaja dhe jini gjithnjë gati për t’u përgjigjur në mbrojtjen tuaj kujtdo që ju kërkon shpjegime për shpresën që është në ju, por me butësi e me druajtje, duke pasur ndërgjegje të mirë, që, kur t’ju padisin si keqbërës, të turpërohen ata që shpifin për sjelljen tuaj të mirë në Krishtin.

Në fakt vargu 14 përmban një citim (pjesa e nënvijëzuar) nga Isaia 8:12, në të cilin lexojmë, “"Mos quani përbetim të gjitha ato që ky popull i quan përbetim, mos kini frikë nga ajo ato që ata druajnë dhe mos u trembni.” Vargu 15 i 1 Pjetrit 3 vazhdon citimin me vargun 13 të Isaias 8, por më një ndryshim të vogël. Tek Isaia 8:13 lexojmë, “Zotin e ushtrive, atë duhet të shenjtëroni. Ai të jetë frika juaj, tmerri juaj". Krahasoni këtë varg me 1 Pjetrit 3:15, “...madje shenjtëroni Zotin Jezus në zemrat tuaja...”. Pjetri ka zëvendësuar “Zotin e ushtrive”  nga Isaia me “Zotin Jezus”, duke vepruar në këtë mënyrë që është pikërisht Ai të cilin ne duhet të Shenjtërojmë. Në këtë mënyrë Apostulli Pjetër, ne letë pjesë identifikon Jezusin të së njëjtës Esencë si Zoti, një tjetër dëshmi Biblike e Hyjnisë së Krishtit.

Një shembull tjetër që do të marr në konsideratë është Gjoni12:37-41:

Ndonëse kishte bërë shumë shenja para tyre, ata nuk besonin në të, që të përmbushej fjala e profetit Isaia që tha: “Zot, kush i ka besuar predikimit tonë? Dhe kujt iu shfaq krahu i Zotit?.” Prandaj ata nuk mund të besonin, sepse Isaia gjithashtu tha: “Ai i ka verbuar sytë e tyre dhe i ka ngurtësuar zemrat e tyre, që të mos shohin me sy dhe të mos kuptojnë me zemër, të mos kthehen dhe unë të mos i shëroj.” Këto gjëra tha Isaia, kur e pa lavdinë e tij dhe foli për të.

Këtu, Gjoni citon dy pjesë nga Testamenti i Vjetër dhe pohon se Isaia i ka thënë këto fjalë kur pa lavdinë e Jezusit. Pjesa e parë e këtyre citimeve është pjesa e famshëme e Shërbëtorit Përvuajtur të Isaisë 53. E dyta e i referohet Isaias 6, në të cilin Isaia sodit lavdinë e Zotit të ulur mbi fronin e tij në tempull.

Isaia 53:1
Kush i ka besuar predikimit tonë dhe kujt iu shfaq krahu i Zotit?

Isaia 6:10
Bëje të pandjeshme zemrën e këtij populli, ngurtëso veshët e tij dhe mbyll sytë e tij që të mos shikojë me sytë e tij, të mos dëgjojë me veshët e tij dhe të mos kuptojë me zemrën e tij, dhe kështu do të kthehet dhe të jet shëruar".

Por le të kthehemi tani vëmendjen tonë mbi Hyjninë e Frymës së Shenjtë.

Hyjnia e Frymës së Shenjtë.

Fryma e Shenjtë është një doktrinë e cila është sulmuar, nga disa grupe (p.sh. Dëshmitarët e Jehovait), duke mohuar Personin e Shpirtit të Shenjtë dhe në vend të kësaj pohojnë se ajo është thjesht një forcë aktive e papërcaktuar. Në këtë pjesë, kam për qëllim që të tregojë se kjo pikëpamje është e paqëndrueshme dhe në kundërshtim me mësimin e qartë të Shkrimit.

Një referencë shumë e qartë për Hyjninë dhe Personalitetit e Shpirtit të Shenjtë paraqitet tek Veprat e Apostujve 5: 1-10, ku Anania dhe Safira akuzohen për gënjimin e Frymës së Shenjtë dhe si pasojë vdiqën. Pjetri qorton '' Ananian, duke i thënë: ''Anania, pse Satani ta mbushi zemrën që të gënjesh Frymën e Shenjtë  ... Ti nuk ke gënjyer njerëzit, por Perëndinë!.” Në këtë pjesë, jo vetëm që Fryma e Shenjtë personifikohet mjaft qartë (dikush nuk mund të gënjejë një entitet të papërcaktuar), por Fryma e Shenjtë barazohet me Vetë Perëndinë.

Një tjetër shembull e shohim tek Veprat e Apostujve 13: 1-2, ku Fryma e Shenjtë i flet dhe thërret Palin dhe Barnabën, duke i dërguar që të bëjnë punën e caktuar për ta. Në këtë pjesë, Fryma e Shenjtë në mënyrë të qartë merr autoritet hyjnor. Pjesa thotë si më poshtë:

Por në kishën e Antiokisë ishin profetë dhe mësues: Barnaba, Simeoni, i quajtur Niger, Luci nga Kireneas, Manaeni, që ishte rritur bashkë me Herodin tetrark, dhe Sauli. Dhe, ndërsa po kryenin shërbesën e Zotit dhe po agjëronin, Fryma e Shenjtë tha: “M’i ndani veç Barnabën dhe Saulin për veprën për të cilën i kam thirrur.”

Një tjetër shkrim është tek Efesianëve 4:30, ku instruktohemi, “të mos e trishtoni Frymën e Shenjtë të Perëndisë, me të cilin u vulosët për ditën e shpengimit.” Këtu Shpirti i Shenjtë paraqet personalitet, sepse nuk mund të trishtohet një forcë e papërcaktuar. Shpirti i shenjtë identifikohet po ashtu si një Qenie me Personalitet tek Isaia 63:10 ku thuhet, “Por ata u rebeluan dhe e trishtuan Frymën e tij të shenjtë; prandaj ai u bë armiku i tyre dhe luftoi kundër tyre.”

Fryma e Shenjtë është i pajisur me vullnet tek 1 Korintasve 12:10-11:

Po Perëndia na i ka zbuluar me anë të Frymës së tij, sepse Fryma heton çdo gjë, edhe të thellat e Perëndisë. Sepse cili nga njerëzit, pra, njeh gjërat e njeriut, përveç se fryma e njeriut që është në të? Po kështu asnjëri s’i njeh gjërat e Perëndisë, përveç Fryma e Perëndisë.

Marku 3:29 na thotë që mund të blasfemohet kundër Shpirtit të Shenjtë! Vetëm ndaj Zotit mund të blasfemohet. Tek Maktu 3:29 lexojmë:

“...po për atë që do të blasfemojë kundër Frymës së Shenjtë nuk do të ketë falje përjetë; ai është fajtor për dënim të përjetshëm.”

Psalmi 139:7-10 gjithashtu na tregon se Shpirti i Shenjtë është i gjithëpranishëm:

7 Ku do të mund të shkoja larg Frymës sate, ose ku do të mund të ikja larg pranisë sate?

8 Në rast se ngjitem në qiell, ti je atje; në rast se shtrij shtratin tim në Sheol, ti je edhe aty.

9 Në rast se marr krahët e agimit dhe shkoj të banoj në skajin e detit,

10 edhe aty dora jote do të më udhëheqë dhe dora jote e djathtë do të më kapë.

Gjithashtu për gjithëpranishmërinë e Frymës së Shenjtë na paraqitet dhe tek Gjoni 14:17, ku na thuhet se Shpirti që Krishti do të dërgojë do të banojë brenda besimtarëve. Vetëm atributi i gjithepranishmërisë mund ta lejojë Shpirtin të jetë me beimtarët në të gjithë botën në të njëjtën kohë. Tek Gjoni 14:16-17 lexojmë:

Dhe unë do t’i lutem Atit dhe ai do t’ju japë një Ngushëllues tjetër, që do të qëndrojë përgjithmonë me ju, Frymën e së Vërtetës, që bota nuk mund ta marrë, sepse nuk e sheh dhe nuk e njeh; por ju e njihni, sepse qëndron me ju dhe do të jetë në ju.

Tek Hebrenjve 9:14 na mësohet që Shpirti i Shenjtë është i përjetshëm. Hebrenjve 9:14:

“...aq më shumë gjaku i Krishtit, i cili me anë të Frymës së Shenjtë e dha veten e tij të papërlyer nga asnjë faj ndaj Perëndisë, do ta pastrojë ndërgjegjen tuaj nga veprat e vdekura për t’i shërbyer Perëndisë së gjallë!”

Perfundimi.

Për të përfunduar, bazuar plotësisht në Shkrimin e Shenjtë, propozohet koncepti i Trinisë, që pohon se Perëndia, ndonëse në Esencë është një, është i përbërë nga Tre Persona Hyjnore. Bibla dëshmon për Hyjni të plotë dhe të përsosur të Atit, të Birit dhe të Shpirtit të Shenjtë. Edhe pse Ati, Biri dhe Fryma e Shenjtë janë të ndryshme dhe jo-sinonime, doktrina nuk e shkel dhe nuk e kundërshton Ligjin meqenëse teologjia në lidhje me Trininë pohon se Zoti është një në një këndvështrim dhe tre në një këndvështrim tjetër. Të Krishterët mund të pohojnë me besim dhe të mbrojë TRININË, një doktrinë qe nuk ka gjasa të ketë lidhje me ndonjë shpikje njerëzore në kontekstin e Judaizmit monoteist.

Nga Jonathan Mclatchie.