Të shohësh Perëndinë që nuk Shihet.
Sam Shamoun
Një prej argumenteve që shoqëria Kulla e Rojes ngre kundër faktit se Jezusi është Perëndia i Mishëruar është fakti se Bibla e Shenjtë mëson se Perëndia nuk mund të shihet, ndërkohë që Jezusin e panë njerëzit.
A është Jezusi Perëndia?
“Askush s’e pa Perëndinë kurrë;”—Gjoni 1:18.
Çfarë thonë njerëzit?
Shumë njerëz besojnë se Jezusi nuk është Perëndia. Ndërkohë, të tjerë i adresohen vargjeve të Biblës që supozohet se tregojnë Jezusi është i barabartë me Perëndinë.
Çfarë thotë Bibla?
Bibla nuk e paraqet Jezusin Sikur është Perëndia i Madhërishëm ose i barabartë me Perëndinë. Përkundrazi mëson qartësisht se Jezusi është më i ulët se Perëndia. Për shembull në Bibël janë fjalët e vetë Jezusit: “Ati është më i madh se unë.” (Gjoni 14:28) Bibla thotë gjithashtu: Askush s’e pa Perëndinë kurrë;(Gjoni 1:18) Jezusi nuk mund të jetë Perëndia sepse shumë njerëz në të vërtetë e panë Jezusin. Ndjekësit e parë të Jezusit nuk pretenduan se ai ishte Perëndia. Për shembull, shkrimtari i Ungjillit Gjon tha në lidhje me gjërat që ai shkroi: “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë…”-Gjoni 20:37. (Zgjohu! Dhjetor 2013)
Gjoni 1:18 nuk është i vetmi tekst i cili thotë se Perëndia nuk mundet dhe nuk është parë:
Atëherë Moisiu tha: “Tregomë lavdinë tënde!”. Zoti iu përgjigj: “Unë do të bëj që të kalojë para teje gjithë mirësia ime dhe do të shpall emrin e Zotit para teje. Do të fal atë që do të fal dhe do të mëshiroj atë që do të mëshiroj”. Dhe tha akoma: “Ti nuk mund të shikosh fytyrën time, sepse asnjë njeri nuk mund të më shikojë dhe të jetojë”. Eksodi 33:18-20
që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i lumi e i vetmi sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, 6:16 ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen.1 Timoteut 6:15-16*
Askush s’e ka parë ndonjëherë Perëndinë; po ta duam njeri-tjetrin, Perëndia qëndron në ne dhe dashuria e tij është e përsosur në ne.1 Gjonit 4:12
Por ndërkohë kjo na paraqet menjëherë një problem madhor përderisa Shkrimet janë mjaft të qarta se shumë e kanë parë Zotin Perëndi, dhe në veçanti gjatë periudhës së Testamentit të Vjetër. Çështja në fjalë:
Pastaj Moisiu dhe Aaroni, Nadabi dhe Abihu dhe shtatëdhjetë nga pleqtë e Izraelit u ngjitën, dhe panë Perëndinë e Izraelit. Nën këmbët e tij ishte si një dysheme e punuar me safir, e qartë si qielli vetë. Por ai nuk e shtriu dorën kundër krerëve të bijve të Izraelit; dhe ata e panë Perëndinë, dhe hëngrën dhe pinë. Eksodi 24:9-11
Dëshmitaret e Jehovait shtojnë fjalën “Imazh” përpara fjalës “Perëndinë”, fjalë kjo e cila nuk ekziston në shkrimin origjinal në Hebraisht.
Në fakt vetë Zoti e citon që shërbëtorit të Tij Moisiut, ju dha privilegji që të shihte Formën pse Ngjashmërinë e Tij:
Pastaj Zoti tha: “Dëgjoni tani fjalët e mia! Në se ka një profet midis jush, unë, Zoti i bëhem i njohur atij në vegim, flas me të në ëndërr. Por nuk veproj kështu me shërbëtorin tim Moisi, që është besnik në tërë shtëpinë time. Me të unë flas sy për sy, duke bërë që ai të më shohë, dhe jo me shprehje të errëta; dhe ai sodit dukjen e Zotit. Pse nuk keni pasur frikë të flisni kundër shërbëtorit tim, kundër Moisiut?”. Numrat 12:6-8
Citimit të Biblës që përmendet nga dëshmitarët e Jehovait nuk thotë që askush nuk mund ta shohë Perëndinë përveçse në vizion. Prandaj, të përpiqesh dhe të argumentosh se këta individë po e shihnin Zotin në një vizion nuk e zgjidh problemin përderisa teksti e thekson qartësisht se Perëndia nuk mund të shihet në çfarëdo mënyre (të paktën sipas mënyrës që dëshmitarët e Jehovait e kuptojnë dhe e përdorin këtë tekst)!
Shembuj të tjerë të personave që kanë parë Zotin jepen më poshtë:
Atëherë Mikajahu i tha: “Prandaj dëgjo fjalën e Zotit. Unë e kam parë Zotin të ulur mbi Fronin e Tij, ndërsa tërë ushtria qiellore rrinte në të djathtë dhe në të majtë të tij. Zoti tha: “Kush do ta mashtrojë Ashabin, mbretin e Izraelit, që ai të dalë dhe të vdesë në Ramoth të Galaadit?””. Dikush u përgjigj në një mënyrë, dikush në mënyrë tjetër. Atëherë doli përpara një frymë që u paraqit para Zotit dhe tha: “Unë do t’ia mbush mendjen”. Zoti i tha: “Në çfarë mënyre?”. Ai u përgjigj: “Unë do të dal dhe do të jem një frymë i gënjeshtrës në gojën e të gjithë profetëve të tij”. Zoti i tha: “Me siguri do t’arrish ta bësh për vete, shko dhe vepro kështu”. Prandaj ja, Zoti ka vënë një frymë gënjeshtre në gojën e këtyre profetëve të tu, por Zoti shpall fatkeqësi kundër teje”. 2 Kronikave 18:18-22, shih gjithashtu 1 Mbretërve 22:19-23
Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e mantelit të Tij mbushnin tempullin. Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte. Njeri i bërtiste tjetrit dhe i thoshte: “I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij”. Shtalkat e portës u tronditën nga zëri i atij që bërtiste, ndërsa tempulli po mbushej me tym. Atëherë unë thashë: “I mjeri unë! Unë jam i humbur, sepse jam një njeri me buzë të papastra dhe banoj në mes të një populli me buzë të papastra; megjithatë sytë e mi kanë parë Mbretin, Zotin e ushtrive”. Atëherë një nga serafinët fluturoi drejt meje, duke mbajtur në dorë një urë zjarri, që kishte marrë me mashë nga altari. Me të ai preku gojën time dhe tha: “Ja, kjo preku buzët e tua, paudhësia jote hiqet dhe mëkati yt shlyhet”. Pastaj dëgjova zërin e Zotit që thoshte: “Kë të dërgoj dhe kush do të shkojë për ne?”. Unë u përgjigja: “Ja ku jam, dërgomë mua!”. Atëherë ai tha: “Shko dhe i thuaj këtij populli: Dëgjoni, pra, por pa kuptuar, shikoni, pra, por pa dalluar. Bëje të pandieshme zemrën e këtij populli, ngurtëso veshët e tij dhe mbyll sytë e tij që të mos shikojë me sytë e tij, të mos dëgjojë me veshët e tij dhe të mos kuptojë me zemrën e tij, dhe kështudo të kthehet dhe të jet shëruar”. Isaia 6:1-10
Dhe dëgjohej një zhurmë nga kupa qiellore lart që ishte mbi kokat e tyre; kur ndaleshin, ulnin krahët e tyre. Mbi kupën qiellore që ishte mbi kokat e tyre, ndodhej një gjë që i ngjante një froni që dukej si një gur safiri, dhe mbi këtë lloj froni, në pjesën e sipërme të tij, ishte Një figurë që i përngjiste një njeriu. Nga sa tregonin ijët e tij lart, unë pashë gjithashtu diçka si ngjyra e bronzit inkandeshent që dukej si zjarr brenda tij rreth e qark; dhe nga sa tregonin ijët e tij poshtë pashë diçka që i përngjante zjarrit dhe që lëshonte rreth e qark një shkëlqim të madh. Ashtu siç është pamja e një ylberi në re në një ditë shiu, kështu ishte pamja e atij shkëlqimi që e rrethonte. Ajo ishte një shfaqje e shëmbëlltyrës së lavdisë të Zotit. Kur e pashë, u rrëzova me fytyrë dhe dëgjova zërin e dikujt që fliste. Dhe më tha: “O bir njeriu, çohu më këmbë dhe unë do të të flas”. Ndërsa ai më fliste, Fryma hyri tek unë dhe më bëri të çohem më këmbë, dhe unë dëgjova Atë që më fliste. Ai më tha: “O bir njeriu, unë të dërgoj te bijtë e Izraelit, mes të komnëbeve rebelë që janë rebeluar kundër meje; ata dhe etërit e tyre kanë ngritur krye kundër meje deri më këtë ditë. Ata te të cilët po të dërgoj janë bij me fytyrë të ashpër dhe me zemër kryeneçe, dhe ti do t’u thuash atyre: “Kështu thotë Zoti, Zoti”. Edhe sikur të dëgjojnë ose të mos pranojnë të dëgjojnë, sepse janë një shtëpi rebele, do të mësojnë se megjithatë ka një profet në mes tyre. Ezekieli 1:25-28, 2:1-5
“Unë pashë Zotin që rrinte më këmbë pranë altarit dhe tha: “Goditi kapitelet, u shkundshin portat, dhe copëtoji mbi kokat e tyre. Unë do t’i vras pastaj ata që kanë mbetur me shpatë. Asnjë nga ata” Amosi 9:1
• Në mënyrë ironike Shoqëria e dëshmitarëve e interpretojnë këtë tekst në referencë më Jezusin, që do të thotë se ai është Ai për të cilin pjesa thotë se askush nuk e ka parë apo mund ta shohë!
Pra çfarë baze ka për të thënë se kjo frazë si “Ai që ka Pavdekësinë” dhe Ai “të cilin asnjë prej njerëzve nuk e ka parë ose nuk mund ta shohë” i referohet Jezusit dhe jo Zotit Perëndi?
Apostulli Pal shkroi:
“që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen.”—1 Timoteut 6:15, 16.
Komentuesit e Biblës në përgjithësi arsyetojnë: ‘Si mundet një frazë e tillë si ” Ai që ka pavdekësinë,” “i Vetmi Sundimtar,” dhe Ai “të cilin asnjë njeri nuk ka parë ose mundet ta shohë” i referohet vetëm të Madhërishmit?’
Bibla nuk e paraqet Jezusit si të ishte Perëndia i Madhërishëm ose i barabartë me Perëndinë. Përkundrazi, ajo mëson qartësisht se Jezusi është më i ulët se Perëndia. Për shembull, Bibla ruan fjalët e vetë Jezusit: “Ati është më i madh se Unë.” (Gjoni14:28) Bibla thotë gjithashtu:”Askush s’e pa Perëndinë kurrë;” (Gjoni 1:18) Jezusi nuk mund të jetë Perëndia sepse njerëz në fakt e panë Jezusin. Ndjekësit e hershëm të Jezusit nuk pretenduan se Ai ishte Perëndia. Për shembull, shkrimtari i Ungjillit, Gjoni, tha në lidhje me ato që ai shkroi: “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë.”-Gjoni 20:31. (Zgjohu! Dhjetor 2013)
Gjoni 1:18 nuk është e vetmja pjese që thotë se Perëndia nuk mundet dhe nuk është parë:
“Atëherë Moisiu tha: “Tregomë lavdinë tënde!”. Zoti iu përgjigj: “Unë do të bëj që të kalojë para teje gjithë mirësia ime dhe do të shpall emrin e Zotit para teje. Do të fal atë që do të fal dhe do të mëshiroj atë që do të mëshiroj”. Dhe tha akoma: “Ti nuk mund të shikosh fytyrën time, sepse asnjë njeri nuk mund të më shikojë dhe të jetojë”.” Eksodi 33:18-20
“që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi” 1 Timoteut 6:15-16
“Askush s’e ka parë ndonjëherë Perëndinë; po ta duam njeri-tjetrin, Perëndia qëndron në ne dhe dashuria e tij është e përsosur në ne.” 1 Gjonit 4:12
Pastaj Moisiu dhe Aaroni, Nadabi dhe Abihu dhe shtatëdhjetë nga pleqtë e Izraelit u ngjitën, dhe panë Perëndinë e Izraelit. Nën këmbët e tij ishte si një dysheme e punuar me safir, e qartë si qielli vetë. Por ai nuk e shtriu dorën kundër krerëve të bijve të Izraelit; dhe ata e panë Perëndinë, dhe hëngrën dhe pinë. Eksodi 24:9-11
Në fakt, vetë Zoti citoi se shërbëtori i Tij, Moisiut, iu dha privilegji që të shihte formën dhe ngjasimin e Tij.
“Pastaj Zoti tha: “Dëgjoni tani fjalët e mia! Në se ka një profet midis jush, unë, Zoti i bëhem i njohur atij në vegim, flas me të në ëndërr. Por nuk veproj kështu me shërbëtorin tim Moisi, që është besnik në tërë shtëpinë time. Me të unë flas sy për sy, duke bërë që ai të më shohë, dhe jo me shprehje të errëta; dhe ai sodit dukjen e Zotit. Pse nuk keni pasur frikë të flisni kundër shërbëtorit tim, kundër Moisiut?”. ” Numrat 12:6-8
Për më shumë, citimet e përmendura prej Biblës nga ana e shoqërisë nuk thonë se askush nuk mund ta shohë Perëndinë, veçse në vizion. Prandaj, të përpiqesh që të arsyetosh se këta persona po shihnin Zotin në një vizion nuk e zgjidh problemin përderisa teksti e citon qartësisht se Perëndi nuk mund të shihet sido të jetë (së paku sipas mënyrës që dëshmitarët e Jehovait e kuptojnë dhe e përdorin këtë tekst)!
Më poshtë po paraqesim një rast tjetër ku njerëz shohin Zotin:
Atëherë Mikajahu tha: “Prandaj dëgjo fjalën e Zoti. Unë e kam parë Zotin të ulur mbi Fronin e Tij, ndërsa tërë ushtria e qiellit i rrinte përqark në të djathtë dhe në të majtë. Zoti tha: “Kush do t’ia prishë mendjen Ashabit që të dalë dhe të vritet në Ramoth të Galaadit?”. Tani dikush përgjigjet në një mënyrë dhe dikush në një tjetër. Atëherë doli një frymë, që u paraqit përpara Zotit dhe tha: “Do t’ia prish mendjen unë”. Zoti i tha: “Në çfarë mënyre?”. Ai u përgjigj: “Do të dal dhe do të jem fryma e gënjeshtrës në gojën e tërë profetëve të tij”. Zoit i tha: “Do t’ia dalësh me siguri ta mashtrosh; dil dhe vepro ashtu”. Prandaj Zoti ka vënë një frymë gënjeshtre në gojën e të gjithë profetëve të tu; por Zoti parashikon fatkeqësira kundër teje”. 1 Mbretërve 22:19-23 – Shih gjithashtu. 2 Kronikave 18:18-22
Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e MANTELIT të TIJ mbushnin mbushnin tempullin. Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte. Njeri i bërtiste tjetrit dhe i thoshte: “I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij”. Shtalkat e portës u tronditën nga zëri i atij që bërtiste, ndërsa tempulli po mbushej me tym. Atëherë unë thashë: “I mjeri unë! Unë jam i humbur, sepse jam një njeri me buzë të papastra dhe banoj në mes të një populli me buzë të papastra; megjithatë sytë e mi kanë parë Mbretin, Zotin e ushtrive”. Atëherë një nga serafinët fluturoi drejt meje, duke mbajtur në dorë një urë zjarri, që kishte marrë me mashë nga altari. Me të ai preku gojën time dhe tha: “Ja, kjo preku buzët e tua, paudhësia jote hiqet dhe mëkati yt shlyhet”. Pastaj dëgjova Zërin e Zotit që thoshte: “Kë të dërgoj dhe kush do të shkojë për NE?”. Unë u përgjigja: “Ja ku jam, dërgomë mua!”. Atëherë ai tha: “Shko dhe i thuaj këtij populli: Dëgjoni, pra, por pa kuptuar, shikoni, pra, por pa dalluar. Bëje të pandieshme zemrën e këtij populli, ngurtëso veshët e tij dhe mbyll sytë e tij që të mos shikojë me sytë e tij, të mos dëgjojë me veshët e tij dhe të mos kuptojë me zemrën e tij, dhe kështudo të kthehet dhe të jet shëruar”. Isaia 6:1-10
Dhe dëgjohej një zhurmë nga kupa qiellore lart që ishte mbi kokat e tyre; kur ndaleshin, ulnin krahët e tyre. Mbi kupën qiellore që ishte mbi kokat e tyre, ndodhej një gjë që i ngjante një froni që dukej si një gur safiri, dhe mbi këtë lloj froni, në pjesën e sipërme të tij, ishte një figurë që i përngjiste një njeriu. Nga sa tregonin Ijët e Tij lart, unë pashë gjithashtu diçka si ngjyra e bronzit inkandeshent që dukej si zjarr brenda tij rreth e qark; dhe nga sa tregonin Ijët e Tij poshtë pashë diçka që i përngjante zjarrit dhe që lëshonte rreth e qark një shkëlqim të madh. Ashtu siç është pamja e një ylberi në re në një ditë shiu, kështu ishte pamja e atij shkëlqimi që e rrethonte. Ajo ishte një shfaqje e Shëmbëlltyrës së Lavdisë të Zotit. Kur e pashë, u rrëzova me fytyrë dhe dëgjova zërin e dikujt që fliste. Dhe më tha: “O bir njeriu, çohu më këmbë dhe unë do të të flas”. Ndërsa Ai më fliste, Fryma hyri tek unë dhe më bëri të çohem më këmbë, dhe unë dëgjova Atë që më fliste. Ai më tha: “O bir njeriu, Unë të dërgoj te bijtë e Izraelit, në mes të kombeve rebelë që janë rebeluar kundër meje; ata dhe etërit e tyre kanë ngritur krye kundër Meje deri më këtë ditë. Ata te të cilët po të dërgoj janë bij me fytyrë të ashpër dhe me zemër kryeneçe, dhe ti do t’u thuash atyre: “Kështu thotë Zoti, Zoti”. Edhe sikur të dëgjojnë ose të mos pranojnë të dëgjojnë, sepse janë një shtëpi rebele, do të mësojnë se megjithatë ka një profet në mes tyre. EzekielI 1:25-28, 2:1-5
“Unë pashë Zotin që rrinte më këmbë pranë altarit dhe tha: “Goditi kapitelet, u shkundshin portat, dhe copëtoji mbi kokat e tyre. Unë do t’i vras pastaj ata që kanë mbetur me shpatë. Asnjë nga ata” Amosi 9:1
Ku bazohen atëherë që thonë se një frazë e tillë si “i vetmi që ka pavdekësinë” dhe i vetmi që “asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë” i referohet Jezusit dhe jo Zotit Perëndi?
Apostulli Pal shkroi:
“që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen.” 1 Timoteut 6:15-16
PA DYSHIM, një term i tillë mund të përdoret PËR TË PËRSHKRUAR ZOTIN. Gjithsesi, konteksti tregon se tek 1Timoteur6:15,16, Pali I REFEROHET SPECIFIKISHT JEZUSIT. Në fund të vargut 14, Pali përmend “manifestimin e Zotit tonë Jezus Krisht,” (1Timoteut 6:14) Prandaj, kur Pali shkruan tek 1Timoteut 6 vargu 15 se “që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar,” ai i referohet manifestimit të Jezusit, jo të Zotit Perëndi. Pra kush është “i Vetmi Sundimtar”? Duket e arsyeshme që të nxjerrim përfundimin se Jezusi është Sundimtari të cilit i referohet Pali. Përse? Konteksti E tregon se Pali po e krahason Jezusin me drejtuesit njerëzor. Në të vërtetë Jezusi është, siç dhe shkruan Pali, “Mbret e atyre [njerëzve] të cilët drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre [njerëzve] të cilët drejtojnë si zotër.” po. Në krahasim me ta, Jezusi është i “Vetmi Sundimtar”. Jezusit i është dhënë “drejtimi dhe dinjiteti dhe mbretëria, që popujt, kombet, grupet dhe gjuhët të adhurojnë edhe atë.” (Danieli 7:14) asnjë njeri i sundimtar mund ti bëj këto pretendime! (Kulla e Rojes, Shtator 1, 2005, pyetjet nga lexuesit, f. 27)
Dhe:
Si mundet të jetë Jezusi “i vetmi që ka pavdekësinë”?
I pari që është shpërblyer në Bibël si i shpërblyer me dhuratën e pavdekësisë është Jezus Krishti. Që ai nuk e kishte pavdekësinë përpara ringjalljes së tij nga Perëndia duket prej fjalëve të apostujve të frymëzuar tek Romakët 6:9: “duke ditur se Krishti, që u ringjall prej së vdekurish, nuk vdes më; vdekja s’ka më pushtet mbi të. 6:10 Sepse në atë.”(Krahaso me Zbulesën 1:17,18.) Për këtë arsye, kur e përshkruajnë atë si “Mbreti i atyre që drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre që drejtojnë si zotër,” 1 Timoteut 6:15,16 tregon se Jezusi është i dallueshëm prej të tillë mbretër të tjerë në atë që Ai është “i Vetmi që ka pavdekësinë.” Mbretërit e tjerë dhe zotërit e tjerë, për shkak se janë të vdekshëm, vdesin, siç vdiqën dhe prifërinjtë e lartë të Izraelit. Jezusi i Lartësuar, i caktuari si Kryeprift prej Perëndisë sipas urdhërit të Melkisedekut, ka një jetë,të pashkatrrueshme.”—Heb 7:15-17, 23-25. Fjala “i pashkatërrueshëm” këtu përkthehet prej fjalës Grek a·ka·ta′ly·tos, që do të thotë literalisht, “I Paprishëm” (Heb 7:16) Fjala është një bashkim i prefiksit negativ pa me fjalët e tjera që lidhen me një “prishje” si në citimin e Jezusit në lidhje me mos prishjen ose rrëzimin e gurëve të tempullit në Jerusalem (Mateu 24:1, 2), si dhe në referencën e Palit në prishjen e “çadrës” së të Krishterëve, që është shkrirja e jetëve të tyre të mëparshme në trupin njerëzor. (2 Korintasve 5:1) Në këtë mënyre, jeta e pavdekshme që i siguroi Jezusit ringjalljen e Tij nuk është thjeshtë e pafundme por është përtej prishjes ose shpërbërjes por është përtej shkatërrimit. (Insight on the Scriptures, Volumi 1, Immortality, f. 1189-1190)
Kjo gjë vetëm sa përforcon faktin se Jezusi është Perëndia i Mishëruar përderisa ajo që thuhet në lidhje me paaftësinë e njerëzve për të parë Perëndinë citohet dhe në lidhje dhe me vetë Krishtin!
Gjithsesi, përderisa shumë e panë Zotin kjo nënkupton se teksti në fjalë në lidhje me mosparjen e Perëndisë nuk duhet të interpretohet sikur Perëndia është shfaqur në shumë raste, siç dhe citohet qartësisht në Shkrimet e Frymëzuara.
Shembulli në vazhdim nga Testamenti i Vjetër tregon dikë që sheh një shfaqje të qartë të Zotit:
Në fund të vargut 14, Pali përmend “derisa të shfaqet Zoti ynë Jezu Krisht,” (1 Timoteut 6:14) Prandaj, kur Pali shkruan tek Timoteu 6 vargun 15 se, “në kohën e caktuar, do ta tregojë i lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve,”, ai i referohet Jezusit, dhe jo Zotit Perëndi. Pra kush është i “Vetmi Sundimtar”? Duket e arsyeshme që të nxjerrim përfundimin se i Vetmi Sundimtar për të cilin flet Pali është Jezusi. Përse? Kontksti e tregon qartësisht se Pali krahason Jezusin me drejtues njerëzor. Në të vërtetë Jezusi është, siç dhe shkruan Pali, “Mbreti i atyre që drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre që drejtojnë si zotër.” Po, në krahasim me ta, Jezusi është “i Vetmi Sundimtar.” Jezusit i ëahtë dhënë “Atij iu dha sundimi, lavdia dhe mbretëria, me qëllim që gjithë popujt, kombet dhe gjuhët t’i shërbenin; sundimi i tij është një sundim i përjetshëm që nuk do të kalojë, dhe mbretëria e tij është një mbretëri që nuk do shkatërrohet kurrë”. (Danieli 7:14) Asnjë njeri sundimtar nuk mund ta bëj këtë pretendim! (Kulla e Rojes, Shtator 1, 2005, Pyetje nga lexuesit f. 27)
Dhe:
Si mundet Jezusi të jetë ” i vetmi që ka pavdekësinë”?
I pari që përshkruhet në Bibël me shpërblimin e pavdekësisë është Jezus Krishti. Ai nuk e zotëronte pavdekësinë përpara se të ringjallej prej Perëndisë duket prej apostujve të frymëzuar tek Romakët 6:9: “duke ditur se Krishti, që u ringjall prej së vdekurish, nuk vdes më; vdekja s’ka më pushtet mbi të.” (krahso gjithashtu e me Zbulesën 1:17,18) Për këtë arsye, kur e përshkrujmë Atë si “Mbreti i atyre që drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre që drejtojnë si zotër,” 1 Timoteut 6:15,16 tregon se Jezusi është i dallueshëm prej gjithë këtyre mbretërve dhe zotërve të tjerë në atë që Ai është i vetmi që ka pavdekësinë.” Mbretërit dhe zotët e tjerë, për shkak se janë të vdekshëm, vdesin si dhe u ndodhte dhe kryepriftërinjve të Izraelit. Megjithatë, Jezusi i Lartësuar, i caktuari i Perëndisë Kryeprift sipas urdhrit të Melkizedekut ka “një jetë të pashkatërrueshme.”—Heb 7:15-17, 23-25. Fjala, “i pashkatërrueshëm” këtu përkthehet prej termit Grek a·ka·ta′ly·tos, që në mënyrë të drejtpërdrejtë përkthehet “i patretshëm, i paprishëm.” (Hebrevnje7:16) Fjala është një bashkim i një prefiksi negativ i bashkuar me një fjalën tjetër “rrëzimin”, si në citimin e Jezusit në lidhje rrëzimin ose hedhjen poshtë të gurëve të Tempullit në Jerusalem (Mateu 24:1,2), si dhe në referencën e Palit për rrëzimin e “strehës” së hershme të Krishterëve, që nënkupton shkrirjen e jetës së mëparshme në trupin njerëzor. (2 Korintasve 5:1) Në këtë mënyrë, jeta e pavdekshme që iu dha Jezusit me anë të ringjalljes së Tij nuk është thjesht e pafundme por është përtej prishjes ose tretshmërisë dhe ëhtë përtetj shaktërrimit. (Insight on the Scriptures, Volumi 1, Pavdekësia, f. 1189-1190)
Kjo vetëm përforcon faktin se Jezusi është Perëndia i Mishëruar përderisa ajo që thuhet në lidhje më paaftësinë e njerëzve për të parë Perëndinë thuhet gjithashtu dhe në lidhje me Jezusin, po ashtu!
Gjithsesi, përderisa shume veta e panë Zotin kjo nënkupton se teksti i cili flet për mos të parit të Perëndisë nuk duhet të interpretohet në një mënyrë të tillë për të mohuar faktin se Perëndia është shfaqur në shumë raste, siç dhe citohet qartësisht në Shkrimet e Frymëzuara.
Shembulli në vazhdim prej Testamentit të Vjetër për dikë që sheh një pamje të qartë të ZOTIT është mjaft i qartë:
Zoti iu shfaq Abrahamit në lisat e Mamreut, ndërsa ai ishte ulur në hyrje të çadrës në zheg të ditës. Abrahami ngriti sytë dhe tre burra rrinin më këmbë pranë tij. Sa i pa, vrapoi në drejtim të tyre nga hyrja e çadrës, u përkul deri në tokë e pastaj tha: “ZOTI im, në rast se kam gjetur hir para teje, të lutem mos kalo pa u ndalur para shërbëtorit tënd! Oh, lini që të sjellin pak ujë që të mund të lani këmbët tuaja, dhe çlodhuni nën këtë pemë. Unë do të shkoj të marr një copë bukë, kështu do të mund të merrni zemër, pastaj të vazhdoni rrugën, sepse për këtë keni kaluar nga shërbyesi juaj”. Ata i thanë: “Bëj siç ke thënë”. Atëherë Abrahami shkoi me ngut në çadër, te Sara, dhe i tha: “Merr shpejt tri masa majë mielli, gatuaj brumin dhe bëj me to kuleç”. Pastaj Abrahami shkoi në kopenë e bagëtive, zgjodhi një viç të njomë dhe të mirë, ia dha një shërbyesi dhe nxitoi ta përgatisë. Mori pastaj gjizë, qumësht dhe viçin që kishte përgatitur dhe i vuri para tyre; ndërsa ata hanin, ai qëndroi më këmbë pranë tyre poshtë pemës. Pastaj ata i thanë atij: “Ku është Sara, gruaja jote?”. Abrahami u përgjegj: “Éshtë atje në çadër”. Dhe ai tha: “Do të kthehem me siguri vitin e ardhshëm te ti në po këtë kohë; dhe ja Sara, gruaja jote, do të ketë një djalë”. Dhe Sara dëgjonte në hyrje të çadrës, që ishte prapa tij. Por Abrahami dhe Sara ishin pleq, në moshë të kaluar, dhe Sara nuk kishte më të përmuajshmet e grave. Prandaj Sara qeshi me veten e saj, duke thënë: “Plakë si jam, a do të kem unë gëzime të tilla, me qënë se vetë zoti im është plak?”. Dhe ZOTI i tha Abrahamit: “Pse qeshi vallë Sara duke thënë: “A do të lind unë përnjëmend, plakë siç jam?”. A ka vallë diçka që është shumë e vështirë për Zotin? Në kohën e caktuar, brenda një viti, do të kthehem te ti, dhe Sara do të ketë një bir”. Atëherë Sara mohoi, duke thënë: “Nuk qesha”, sepse pati frikë. Por ai i tha: “Përkundrazi, ke qeshur!”. Pastaj ata njerëz u ngritën së andejmi dhe kthyen shikimin e tyre në drejtim të Sodomës; dhe Abrahami ecte bashkë me ta për tu ndarë prej tyre. Dhe ZOTI tha: “A do t’ia fsheh unë Abrahamit atë që kam për të bërë, mbasi Abrahami duhet të bëhet një komb i madh dhe i fuqishëm dhe tek ai do të bekohen tërë kombet e tokës?. Unë në fakt e kam zgjedhur, me qëllim që të urdhërojë bijtë e tij dhe shtëpinë e tij të ndjekin pas tij rrugën e Zotit, duke zbatuar drejtësinë dhe barazinë, në mënyrë që Zoti të mund të plotësojë premtimet që i ka dhënë Abrahamit”. Dhe ZOTI tha: “Me qenë se britma që ngrihet nga Sodoma dhe Gomora është e madhe dhe me qenë se mëkati i tyre është shumë i rëndë, Unë do të zbres për të parë nëse kanë bërë me të vërtetë simbas britmës që ka arritur tek Unë, në rast të kundërt, do ta mësoj”. Pastaj këta njerëz u larguan së andejmi dhe shkuan në drejtim të Sodomës, por Abrahami mbeti ende para ZOTIT. Atëherë Abrahami iu afrua dhe i tha: “Do të zhdukësh të drejtin së bashku me të paudhin? Le ta zëmë se ka pesëdhjetë të drejtë në qytet, ti do ta shkatërroje vendin dhe nuk do t’i falje për hir të pesëdhjetë njerëzve të drejtë që banojnë në mes të saj? Mos e bëj këtë gjë, të shkaktosh vdekjen e të drejtit bashkë me atë të të paudhit, kështu që i drejti të trajtohet si i paudhi. Larg teje një mendim i tillë! Gjykatësi i tërë tokës a nuk ka për të bërë drejtësi?”. ZOTI tha: “Në rast se gjej në qytetin e Sodomës pesëdhjetë njerëz të drejtë, unë do ta fal tërë vendin për hir të tyre”. Atëherë Abrahami rifilloi dhe tha: “Ja, marr guximin t’i flas ZOTIT, megjithëse unë nuk jam veçse pluhur dhe hi. Ta zëmë se atyre pesëdhjetë të drejtëve u mungojnë pesë, a do ta shkatërroje tërë qytetin për pesë veta më pak?”. Zoti u përgjigj: “Po të gjej dyzet e pesë, nuk do ta shkatërroj”. Abrahami vazhdoi t’i flasë dhe tha: “Ta zëmë se në qytet ndodhen dyzet?”. Zoti u përgjigj: “Nuk do ta bëj për hir të dyzetëve”. Atëherë Abrahami i tha: “Oh, të mos zemërohet ZOTI, dhe unë do të flas. Po sikur në qytet të ketë tridhjetë prej tyre?”. Zoti u përgjigj: “Nuk do ta bëj, po të gjej tridhjetë”. Dhe Abrahami i tha: “Ja, marr guximin t’i flas ZOTIT. Ta zëmë se në qytet gjenden njëzet?”. Zoti iu përgjigj: “Nuk do ta shkatërroj për hir të të njëzetëve”. Dhe Abrahami i tha: “Oh, të mos zemërohet ZOTI dhe unë do të flas edhe vetëm këtë herë. Sikur në qytet të ketë dhjetë prej tyre?”. Zoti u përgjegj: “Nuk do ta shkatërroj për hir të të dhjetëve”. Sa mbaroi së foluri me Abrahamin, ZOTI u largua. Dhe Abrahami u kthye në banesën e tij. Zanafilla 18:1-33
Këtu është ZOTI që shfaqet si një njeri së bashku me dy burra të tjerë, ku në kapitullin në vazhdim identifikohen si engjëj:
Por të dy engjëjt arritën në mbrëmje në Sodomë, ndërsa Loti ishte ulur te porta e Sodomës; sa i pa, ai u ngrit më këmbë për t’u dalë përpara dhe u shtri me fytyrën në tokë, dhe tha: “Zotërinjtë e mi, ju lutem, hyni në shtëpinë e shërbëtorit tuaj, kaloni aty natën dhe lani këmbët; pastaj nesër në mëngjes mund të çoheni shpejt dhe të vazhdoni udhën tuaj”. Ata u përgjigjën: “Jo; do ta kalojmë natën në sheshin”. Por ai nguli këmbë aq shumë sa që ata erdhën tek ai dhe hynë në shtëpinë e tij. Ai u përgatiti një banket dhe poqi bukë pa tharm, dhe ata hëngrën. Zanafilla 19:1-3
Arsyeja se përse në fillim shkuan vetëm dy në Sodomë për tu takuar me Lotin është sepse, siç tregon Zanafilla 22-23, i treti ishte vetë ZOTI, i cili zgjodhi të qëndronte pas që të vazhdonte dhe të dialogonte me Abrahamin siç dhe rezulton më vonë që të ndërmjetësonte për banorët e Sodomës. Të thuash që kjo pjesë është e shquar është shumë pak përderisa ZOTI paraqitet se ka një trup njerëzor me këmbë që mund të lahen, dhe në gjendje që të konsumoj ushqimin që Abrahami e kishte përgatitur për Atë, për dy engjëjt.
Ai që iu shfaq Abrahamit ishte vetë ZOTI i maskuar si njeri, fakt ky që konfirmohet dhe nga pjesa në vazhdim:
Abrahami u ngrit herët në mëngjes dhe shkoi në vendin ku kishte qëndruar para ZOTIT;
Zanafilla 19:27
Duke parë që teksti thotë se Abrahami shkoi në vendin ku qëndroi para ZOTIT tregon qartësisht se Ai që u shfaq nuk ishte një engjëll për “llogari” të ZOTIT. Përkundrazi, këto citime janë të qarta si kristali se ishte vetë ZOTI që zgjodhi të vinte në tokë në formë njerëzore së bashku me dy engjëj me qëllim që të flisnin drejtpërdrejtë me Abrahamin, dhe gjithashtu për të shkatërruar banorët e Sodomës dhe të Gomorrës për të gjithë të keqësinë e tyre.
Ky fakt paraqet një problem me pretendimin Dëshmitarëve të Jehovait, se askush nuk mund ta shohë Perëndinë. Kjo ose do të thotë se Bibla kundërshton veten, diçka që as Dëshmitarët e Jehovait dhe as të Krishterët konservator nuk e pranojnë. Ose do të thotë se Dëshmitarët e Jehovait e interpretojnë gabim, përderisa pjesa që ata citojnë nuk nënkupton se Perëndia nuk mund të shihet në asnjë lloj mënyre.
Gjithsesi kjo i lë atyre dy variante. Vargu që thotë se Perëndia nuk mund të shihet në të vërtetë i referohet ATIT, që do të thotë se është ATI që nuk mund të shihet. Prandaj, Ai që profetët kanë parë nuk ishte tjetër veçse Zoti Jezus Krisht përpara se të vinte në formën njerëzore, një interpretim që konfirmohet prej vargut në vazhdim:
Askush s’e pa Perëndinë kurrë; i Vetëmlinduri BIR, që është në gjirin e t’ET, është ai që e ka bërë të njohur. Gjoni 1:18
Është Jezus Krishti, në rolin dhe në pozitën e Tij si i vetmi Perëndi që Lindi që është në gjirin e ATIT, erdhi për t’ia bërë të njohur Perëndinë njerëzve, një pikë tjetër që paraqitet prej Apostullit Gjon:
Por ne dimë se Biri i Perëndisë erdhi dhe na dha të kuptuarit, që ne të njohim atë që është i Vërteti; dhe ne jemi në të Vërtetin, në Birin e tij Jezu Krisht; ky është i vërteti Perëndi dhe jeta e përjetshme. 1 Gjonit 5:20
Arsyeja përse Jezusi vepron në këtë mënyre është sepse vetëm Ai e ka parë Formën e Atin, dhe rrjedhimisht është i vetmi i kualifikuar që t’ia prezantoj Atë krijimit:
“Çdo gjë më është dhënë në dorë nga Ati im, dhe asnjëri nuk e njeh Birin, përveç Atit; dhe asnjëri nuk e njeh Atin, përveç Birit dhe atij të cilit Biri don t’ia zbulojë.” Mateu 11:27
“Askush nuk mund të vijë tek unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq dhe unë do ta ringjall atë në ditën e fundit. Në profetët është shkruar: “Të gjithë do të jenë të mësuar nga Perëndia”. Çdo njeri, pra, që ka dëgjuar dhe mësuar nga Ati, VJEN TEK UNË. Jo s’e ka parë ndonjë Atin, përveç atij që është nga Perëndia; ky e ka parë Atin. Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Kush beson në mua ka jetë të përjetshme.” Gjoni 6:44-47
Kjo shpjegon përse Jezusi tha se të shohësh Atë është të shohësh Atin.
“Pastaj Jezusi thirri dhe tha: “Kush beson në mua, nuk beson në mua, por në atë që më ka dërguar. Dhe kush më sheh mua, sheh atë që më ka dërguar.” Gjoni 12:44-45
“Po të më kishit njohur, do të kishit njohur edhe Atin tim; qysh tani e njihni dhe e keni parë“. Filipi i tha: “Zot, na e trego Atin, dhe na mjafton”. Jezusi i tha: “Ka kaq kohë që unë jam me ju dhe ti nuk më ke njohur akoma, o Filip? Kush më ka parë mua, ka parë Atin; Si vallë po thua: “Na e trego Atin?”. A nuk beson se unë jam në Atin dhe se Ati është në mua? Fjalët që po ju them, nuk i them nga vetja. Ati që qëndron në mua, është ai që i bën veprat. Më besoni se unë jam në Atin dhe se Ati është në mua; në mos, më besoni për shkak të vet veprave.” Gjoni 14:7-11
Ai është imazhi dhe prezantimi i përsosur i pafundësisë së Perëndisë:
“të cilëve perëndia i këtij shekulli ua verboi mendjet e atyre që nuk besojnë, që drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë, të mos ndriçojë tek ata. Sepse ne nuk predikojmë, pra, veten tonë, por Jezu Krishtin, Zotin, dhe jemi shërbëtorët tuaj për hir të Jezu Krishtit, sepse Perëndia që tha: “Le të ndriçojë drita në errësirë”, është i njëjti që shkëlqeu në zemrat tona për t’na ndriçuar në njohurinë e lavdisë së Perëndisë, në fytyrën e Jezu Krishtit.” 2 Korintasve 4:4-6
“Ai është shëmbëllesa e Perëndisë së padukshëm, i parëlinduri i çdo krijese,” Kolosianëve 1:15
“Ai, duke qenë shkëlqimi i lavdisë së Tij dhe vula e Qenies së Tij dhe duke i mbajtur të gjitha me fjalën e fuqisë së Tij, mbasi e bëri vetë pastrimin nga mëkatet tona, u ul në të djathtën e Madhërisë në vendet e larta,” Hebrenjve 1:3
Gjithsesi, ky këndvështrim nënkupton se Dëshmitarët e Jehovait gabohen sepse mohojnë Hyjninë e Krishtit përderisa Ai është vetë ZOTI PERËNDI i cili po i shfaqej profetëve dhe njerëzve të Tij.
Ose Dëshmitarët e Jehovait mund të adoptojnë këndvështrimin se këto tekste nuk duan të thonë se ATI nuk mund të shihet në asnjë kuptim, por përkundrazi nuk mund të shihet në të gjithë Plotësinë e Lavdisë së Tij. Kjo do të ishte e ngjashme me pjesën në vazhdim:
However, this view would mean that the JWs are wrong for denying the Deity of Christ since he is none than Jehovah God who was appearing visibly to his prophets and people.
Or the JWs can adopt the view that these texts do not mean that God the Father cannot be seen in any sense, but rather cannot be seen in all the fullness of his glory. This would be similar to the following passage:
Dhe Ati, që më dërgoi, ai vetë ka dëshmuar për mua; ju nuk e keni dëgjuar kurrë zërin e TIJ dhe as nuk e keni parë fytyrën e TIJ, dhe nuk e keni fjalën e tij që të banojë në ju, sepse nuk besoni në atë që ai ka dërguar. Gjoni 5:37-38
Nëse dikush e lexon këtë varg të shkëputur prej pjesës tjetër të Biblës së Shenjtë atëherë kuptimi pa dyshim që del se askush nuk e ka parë Atin, ose e ka dëgjuar Atë. Por nëse e lexojmë nën dritën e tekstit në vazhdim del një tablo krejt e ndryshme.
“Atë, përlëvdo emrin tënd!” Atëherë një zë erdhi nga qielli: “E kam përlëvduar dhe do ta përlëvdoj akoma!”. Turma, pra, që ishte e pranishme dhe e dëgjoi zërin, thoshte se qe një bubullimë. Të tjerë thoshnin: “Një engjëll i ka folur!”. Dhe Jezusi u përgjigj dhe tha: “Ky zë nuk ka ardhur për mua, por për ju.” Gjoni 12:28-30
Mbas gjashtë ditësh Jezusi mori me vete Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin, vëllanë e tij, dhe i çoi mbi një mal të lartë, në vetmi; dhe u shpërfytyrua përpara tyre: fytyra e tij shkëlqeu si dielli dhe rrobat e tij u bënë të bardha si drita. Dhe ja, iu shfaqën atyre Moisiu dhe Elia, të cilët bisedonin me të. Atëherë Pjetri, duke marrë fjalën, i tha Jezusit: “Zot, është mirë që ne jemi këtu; po të duash, do të ngremë këtu tri çadra: një për ty, një për Moisiun dhe një për Elian”. Ndërsa ai fliste akoma, ja një re plot dritë i mbuloi; dhe nga reja u dëgjua një zë që thoshte: “Ky është Biri im i dashur, në të jam kënaqur: dëgjojeni!”. Dhe dishepujt, sapo e dëgjuan këtë, ranë me fytyrë për tokë dhe i zuri një frikë e madhe. Mateu 17:1-6
Në këta shembuj njerëzit e panë Atin ashtu si A iu shfaq në re dhe madje dëgjuan dhe zërin e Tij. Rrjedhimisht, Jezusi nuk e ka pasur fjalën në kuptimin se askush nuk mund ta shoh ose ta dëgjojë Atin. Përkundrazi, citimi i Jezusit i drejtohej armiqve të Tij, duke u thënë se ata nuk e kishin parë Atin dhe as e kishin dëgjuar Zërin e Tij.
Në të njëjtën mënyrë, teksti i ciki thotë se Perëndia nuk mund të shihet nuk do të thotë se Ati nuk mund të shihet në asnjë lloj kuptimi. Përkundrazi, këto vargje duan të thonë se askush nuk mund ta shohë të gjithë Lavdinë e Atit, ë është dhe arsyeja se përse Ai shfaqet në forma të ndryshme përderisa kjo gjë i lejon shërbëtorët e Tij të shohin pamje të shkurtra të asaj që Ai është në të vërtetë.
Gjithsesi një prej këtyre interpretimeve e bëjnë argumentin e Dëshmitarëve të Jehovait të pavlerë. Treguam që pretendimi i tyre se Jezusi nuk mund të jetë Perëndia përderisa njerëzit e panë Atë, kur askush nuk mund ta shoh Perëndinë, se nuk është tjetër veçse një keqkuptim trashanik dhe interpretim i gabuar i asaj që Bibla e Shenjtë thotë. Prandaj, Dëshmitarët e Jehovait duhet të sjellin ndonjë gjë më të mirë nëse duan të bindin studentë dhe studiues të Biblës së Shenjtë se Jezusi nuk është ZOTI PERËNDI i Mishëruar.
Një prej argumenteve që shoqëria Kulla e Rojes ngre kundër faktit se Jezusi është Perëndia i Mishëruar është fakti se Bibla e Shenjtë mëson se Perëndia nuk mund të shihet, ndërkohë që Jezusin e panë njerëzit.
A është Jezusi Perëndia?
“Askush s’e pa Perëndinë kurrë;”—Gjoni 1:18.
Çfarë thonë njerëzit?
Shumë njerëz besojnë se Jezusi nuk është Perëndia. Ndërkohë, të tjerë i adresohen vargjeve të Biblës që supozohet se tregojnë Jezusi është i barabartë me Perëndinë.
Çfarë thotë Bibla?
Bibla nuk e paraqet Jezusin Sikur është Perëndia i Madhërishëm ose i barabartë me Perëndinë. Përkundrazi mëson qartësisht se Jezusi është më i ulët se Perëndia. Për shembull në Bibël janë fjalët e vetë Jezusit: “Ati është më i madh se unë.” (Gjoni 14:28) Bibla thotë gjithashtu: Askush s’e pa Perëndinë kurrë;(Gjoni 1:18) Jezusi nuk mund të jetë Perëndia sepse shumë njerëz në të vërtetë e panë Jezusin. Ndjekësit e parë të Jezusit nuk pretenduan se ai ishte Perëndia. Për shembull, shkrimtari i Ungjillit Gjon tha në lidhje me gjërat që ai shkroi: “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë…”-Gjoni 20:37. (Zgjohu! Dhjetor 2013)
Gjoni 1:18 nuk është i vetmi tekst i cili thotë se Perëndia nuk mundet dhe nuk është parë:
Atëherë Moisiu tha: “Tregomë lavdinë tënde!”. Zoti iu përgjigj: “Unë do të bëj që të kalojë para teje gjithë mirësia ime dhe do të shpall emrin e Zotit para teje. Do të fal atë që do të fal dhe do të mëshiroj atë që do të mëshiroj”. Dhe tha akoma: “Ti nuk mund të shikosh fytyrën time, sepse asnjë njeri nuk mund të më shikojë dhe të jetojë”. Eksodi 33:18-20
që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i lumi e i vetmi sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, 6:16 ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen.1 Timoteut 6:15-16*
Askush s’e ka parë ndonjëherë Perëndinë; po ta duam njeri-tjetrin, Perëndia qëndron në ne dhe dashuria e tij është e përsosur në ne.1 Gjonit 4:12
Por ndërkohë kjo na paraqet menjëherë një problem madhor përderisa Shkrimet janë mjaft të qarta se shumë e kanë parë Zotin Perëndi, dhe në veçanti gjatë periudhës së Testamentit të Vjetër. Çështja në fjalë:
Pastaj Moisiu dhe Aaroni, Nadabi dhe Abihu dhe shtatëdhjetë nga pleqtë e Izraelit u ngjitën, dhe panë Perëndinë e Izraelit. Nën këmbët e tij ishte si një dysheme e punuar me safir, e qartë si qielli vetë. Por ai nuk e shtriu dorën kundër krerëve të bijve të Izraelit; dhe ata e panë Perëndinë, dhe hëngrën dhe pinë. Eksodi 24:9-11
Dëshmitaret e Jehovait shtojnë fjalën “Imazh” përpara fjalës “Perëndinë”, fjalë kjo e cila nuk ekziston në shkrimin origjinal në Hebraisht.
Në fakt vetë Zoti e citon që shërbëtorit të Tij Moisiut, ju dha privilegji që të shihte Formën pse Ngjashmërinë e Tij:
Pastaj Zoti tha: “Dëgjoni tani fjalët e mia! Në se ka një profet midis jush, unë, Zoti i bëhem i njohur atij në vegim, flas me të në ëndërr. Por nuk veproj kështu me shërbëtorin tim Moisi, që është besnik në tërë shtëpinë time. Me të unë flas sy për sy, duke bërë që ai të më shohë, dhe jo me shprehje të errëta; dhe ai sodit dukjen e Zotit. Pse nuk keni pasur frikë të flisni kundër shërbëtorit tim, kundër Moisiut?”. Numrat 12:6-8
Citimit të Biblës që përmendet nga dëshmitarët e Jehovait nuk thotë që askush nuk mund ta shohë Perëndinë përveçse në vizion. Prandaj, të përpiqesh dhe të argumentosh se këta individë po e shihnin Zotin në një vizion nuk e zgjidh problemin përderisa teksti e thekson qartësisht se Perëndia nuk mund të shihet në çfarëdo mënyre (të paktën sipas mënyrës që dëshmitarët e Jehovait e kuptojnë dhe e përdorin këtë tekst)!
Shembuj të tjerë të personave që kanë parë Zotin jepen më poshtë:
Atëherë Mikajahu i tha: “Prandaj dëgjo fjalën e Zotit. Unë e kam parë Zotin të ulur mbi Fronin e Tij, ndërsa tërë ushtria qiellore rrinte në të djathtë dhe në të majtë të tij. Zoti tha: “Kush do ta mashtrojë Ashabin, mbretin e Izraelit, që ai të dalë dhe të vdesë në Ramoth të Galaadit?””. Dikush u përgjigj në një mënyrë, dikush në mënyrë tjetër. Atëherë doli përpara një frymë që u paraqit para Zotit dhe tha: “Unë do t’ia mbush mendjen”. Zoti i tha: “Në çfarë mënyre?”. Ai u përgjigj: “Unë do të dal dhe do të jem një frymë i gënjeshtrës në gojën e të gjithë profetëve të tij”. Zoti i tha: “Me siguri do t’arrish ta bësh për vete, shko dhe vepro kështu”. Prandaj ja, Zoti ka vënë një frymë gënjeshtre në gojën e këtyre profetëve të tu, por Zoti shpall fatkeqësi kundër teje”. 2 Kronikave 18:18-22, shih gjithashtu 1 Mbretërve 22:19-23
Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e mantelit të Tij mbushnin tempullin. Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte. Njeri i bërtiste tjetrit dhe i thoshte: “I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij”. Shtalkat e portës u tronditën nga zëri i atij që bërtiste, ndërsa tempulli po mbushej me tym. Atëherë unë thashë: “I mjeri unë! Unë jam i humbur, sepse jam një njeri me buzë të papastra dhe banoj në mes të një populli me buzë të papastra; megjithatë sytë e mi kanë parë Mbretin, Zotin e ushtrive”. Atëherë një nga serafinët fluturoi drejt meje, duke mbajtur në dorë një urë zjarri, që kishte marrë me mashë nga altari. Me të ai preku gojën time dhe tha: “Ja, kjo preku buzët e tua, paudhësia jote hiqet dhe mëkati yt shlyhet”. Pastaj dëgjova zërin e Zotit që thoshte: “Kë të dërgoj dhe kush do të shkojë për ne?”. Unë u përgjigja: “Ja ku jam, dërgomë mua!”. Atëherë ai tha: “Shko dhe i thuaj këtij populli: Dëgjoni, pra, por pa kuptuar, shikoni, pra, por pa dalluar. Bëje të pandieshme zemrën e këtij populli, ngurtëso veshët e tij dhe mbyll sytë e tij që të mos shikojë me sytë e tij, të mos dëgjojë me veshët e tij dhe të mos kuptojë me zemrën e tij, dhe kështudo të kthehet dhe të jet shëruar”. Isaia 6:1-10
Dhe dëgjohej një zhurmë nga kupa qiellore lart që ishte mbi kokat e tyre; kur ndaleshin, ulnin krahët e tyre. Mbi kupën qiellore që ishte mbi kokat e tyre, ndodhej një gjë që i ngjante një froni që dukej si një gur safiri, dhe mbi këtë lloj froni, në pjesën e sipërme të tij, ishte Një figurë që i përngjiste një njeriu. Nga sa tregonin ijët e tij lart, unë pashë gjithashtu diçka si ngjyra e bronzit inkandeshent që dukej si zjarr brenda tij rreth e qark; dhe nga sa tregonin ijët e tij poshtë pashë diçka që i përngjante zjarrit dhe që lëshonte rreth e qark një shkëlqim të madh. Ashtu siç është pamja e një ylberi në re në një ditë shiu, kështu ishte pamja e atij shkëlqimi që e rrethonte. Ajo ishte një shfaqje e shëmbëlltyrës së lavdisë të Zotit. Kur e pashë, u rrëzova me fytyrë dhe dëgjova zërin e dikujt që fliste. Dhe më tha: “O bir njeriu, çohu më këmbë dhe unë do të të flas”. Ndërsa ai më fliste, Fryma hyri tek unë dhe më bëri të çohem më këmbë, dhe unë dëgjova Atë që më fliste. Ai më tha: “O bir njeriu, unë të dërgoj te bijtë e Izraelit, mes të komnëbeve rebelë që janë rebeluar kundër meje; ata dhe etërit e tyre kanë ngritur krye kundër meje deri më këtë ditë. Ata te të cilët po të dërgoj janë bij me fytyrë të ashpër dhe me zemër kryeneçe, dhe ti do t’u thuash atyre: “Kështu thotë Zoti, Zoti”. Edhe sikur të dëgjojnë ose të mos pranojnë të dëgjojnë, sepse janë një shtëpi rebele, do të mësojnë se megjithatë ka një profet në mes tyre. Ezekieli 1:25-28, 2:1-5
“Unë pashë Zotin që rrinte më këmbë pranë altarit dhe tha: “Goditi kapitelet, u shkundshin portat, dhe copëtoji mbi kokat e tyre. Unë do t’i vras pastaj ata që kanë mbetur me shpatë. Asnjë nga ata” Amosi 9:1
• Në mënyrë ironike Shoqëria e dëshmitarëve e interpretojnë këtë tekst në referencë më Jezusin, që do të thotë se ai është Ai për të cilin pjesa thotë se askush nuk e ka parë apo mund ta shohë!
Pra çfarë baze ka për të thënë se kjo frazë si “Ai që ka Pavdekësinë” dhe Ai “të cilin asnjë prej njerëzve nuk e ka parë ose nuk mund ta shohë” i referohet Jezusit dhe jo Zotit Perëndi?
Apostulli Pal shkroi:
“që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen.”—1 Timoteut 6:15, 16.
Komentuesit e Biblës në përgjithësi arsyetojnë: ‘Si mundet një frazë e tillë si ” Ai që ka pavdekësinë,” “i Vetmi Sundimtar,” dhe Ai “të cilin asnjë njeri nuk ka parë ose mundet ta shohë” i referohet vetëm të Madhërishmit?’
Bibla nuk e paraqet Jezusit si të ishte Perëndia i Madhërishëm ose i barabartë me Perëndinë. Përkundrazi, ajo mëson qartësisht se Jezusi është më i ulët se Perëndia. Për shembull, Bibla ruan fjalët e vetë Jezusit: “Ati është më i madh se Unë.” (Gjoni14:28) Bibla thotë gjithashtu:”Askush s’e pa Perëndinë kurrë;” (Gjoni 1:18) Jezusi nuk mund të jetë Perëndia sepse njerëz në fakt e panë Jezusin. Ndjekësit e hershëm të Jezusit nuk pretenduan se Ai ishte Perëndia. Për shembull, shkrimtari i Ungjillit, Gjoni, tha në lidhje me ato që ai shkroi: “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë.”-Gjoni 20:31. (Zgjohu! Dhjetor 2013)
Gjoni 1:18 nuk është e vetmja pjese që thotë se Perëndia nuk mundet dhe nuk është parë:
“Atëherë Moisiu tha: “Tregomë lavdinë tënde!”. Zoti iu përgjigj: “Unë do të bëj që të kalojë para teje gjithë mirësia ime dhe do të shpall emrin e Zotit para teje. Do të fal atë që do të fal dhe do të mëshiroj atë që do të mëshiroj”. Dhe tha akoma: “Ti nuk mund të shikosh fytyrën time, sepse asnjë njeri nuk mund të më shikojë dhe të jetojë”.” Eksodi 33:18-20
“që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi” 1 Timoteut 6:15-16
“Askush s’e ka parë ndonjëherë Perëndinë; po ta duam njeri-tjetrin, Perëndia qëndron në ne dhe dashuria e tij është e përsosur në ne.” 1 Gjonit 4:12
Pastaj Moisiu dhe Aaroni, Nadabi dhe Abihu dhe shtatëdhjetë nga pleqtë e Izraelit u ngjitën, dhe panë Perëndinë e Izraelit. Nën këmbët e tij ishte si një dysheme e punuar me safir, e qartë si qielli vetë. Por ai nuk e shtriu dorën kundër krerëve të bijve të Izraelit; dhe ata e panë Perëndinë, dhe hëngrën dhe pinë. Eksodi 24:9-11
Në fakt, vetë Zoti citoi se shërbëtori i Tij, Moisiut, iu dha privilegji që të shihte formën dhe ngjasimin e Tij.
“Pastaj Zoti tha: “Dëgjoni tani fjalët e mia! Në se ka një profet midis jush, unë, Zoti i bëhem i njohur atij në vegim, flas me të në ëndërr. Por nuk veproj kështu me shërbëtorin tim Moisi, që është besnik në tërë shtëpinë time. Me të unë flas sy për sy, duke bërë që ai të më shohë, dhe jo me shprehje të errëta; dhe ai sodit dukjen e Zotit. Pse nuk keni pasur frikë të flisni kundër shërbëtorit tim, kundër Moisiut?”. ” Numrat 12:6-8
Për më shumë, citimet e përmendura prej Biblës nga ana e shoqërisë nuk thonë se askush nuk mund ta shohë Perëndinë, veçse në vizion. Prandaj, të përpiqesh që të arsyetosh se këta persona po shihnin Zotin në një vizion nuk e zgjidh problemin përderisa teksti e citon qartësisht se Perëndi nuk mund të shihet sido të jetë (së paku sipas mënyrës që dëshmitarët e Jehovait e kuptojnë dhe e përdorin këtë tekst)!
Më poshtë po paraqesim një rast tjetër ku njerëz shohin Zotin:
Atëherë Mikajahu tha: “Prandaj dëgjo fjalën e Zoti. Unë e kam parë Zotin të ulur mbi Fronin e Tij, ndërsa tërë ushtria e qiellit i rrinte përqark në të djathtë dhe në të majtë. Zoti tha: “Kush do t’ia prishë mendjen Ashabit që të dalë dhe të vritet në Ramoth të Galaadit?”. Tani dikush përgjigjet në një mënyrë dhe dikush në një tjetër. Atëherë doli një frymë, që u paraqit përpara Zotit dhe tha: “Do t’ia prish mendjen unë”. Zoti i tha: “Në çfarë mënyre?”. Ai u përgjigj: “Do të dal dhe do të jem fryma e gënjeshtrës në gojën e tërë profetëve të tij”. Zoit i tha: “Do t’ia dalësh me siguri ta mashtrosh; dil dhe vepro ashtu”. Prandaj Zoti ka vënë një frymë gënjeshtre në gojën e të gjithë profetëve të tu; por Zoti parashikon fatkeqësira kundër teje”. 1 Mbretërve 22:19-23 – Shih gjithashtu. 2 Kronikave 18:18-22
Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e MANTELIT të TIJ mbushnin mbushnin tempullin. Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte. Njeri i bërtiste tjetrit dhe i thoshte: “I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij”. Shtalkat e portës u tronditën nga zëri i atij që bërtiste, ndërsa tempulli po mbushej me tym. Atëherë unë thashë: “I mjeri unë! Unë jam i humbur, sepse jam një njeri me buzë të papastra dhe banoj në mes të një populli me buzë të papastra; megjithatë sytë e mi kanë parë Mbretin, Zotin e ushtrive”. Atëherë një nga serafinët fluturoi drejt meje, duke mbajtur në dorë një urë zjarri, që kishte marrë me mashë nga altari. Me të ai preku gojën time dhe tha: “Ja, kjo preku buzët e tua, paudhësia jote hiqet dhe mëkati yt shlyhet”. Pastaj dëgjova Zërin e Zotit që thoshte: “Kë të dërgoj dhe kush do të shkojë për NE?”. Unë u përgjigja: “Ja ku jam, dërgomë mua!”. Atëherë ai tha: “Shko dhe i thuaj këtij populli: Dëgjoni, pra, por pa kuptuar, shikoni, pra, por pa dalluar. Bëje të pandieshme zemrën e këtij populli, ngurtëso veshët e tij dhe mbyll sytë e tij që të mos shikojë me sytë e tij, të mos dëgjojë me veshët e tij dhe të mos kuptojë me zemrën e tij, dhe kështudo të kthehet dhe të jet shëruar”. Isaia 6:1-10
Dhe dëgjohej një zhurmë nga kupa qiellore lart që ishte mbi kokat e tyre; kur ndaleshin, ulnin krahët e tyre. Mbi kupën qiellore që ishte mbi kokat e tyre, ndodhej një gjë që i ngjante një froni që dukej si një gur safiri, dhe mbi këtë lloj froni, në pjesën e sipërme të tij, ishte një figurë që i përngjiste një njeriu. Nga sa tregonin Ijët e Tij lart, unë pashë gjithashtu diçka si ngjyra e bronzit inkandeshent që dukej si zjarr brenda tij rreth e qark; dhe nga sa tregonin Ijët e Tij poshtë pashë diçka që i përngjante zjarrit dhe që lëshonte rreth e qark një shkëlqim të madh. Ashtu siç është pamja e një ylberi në re në një ditë shiu, kështu ishte pamja e atij shkëlqimi që e rrethonte. Ajo ishte një shfaqje e Shëmbëlltyrës së Lavdisë të Zotit. Kur e pashë, u rrëzova me fytyrë dhe dëgjova zërin e dikujt që fliste. Dhe më tha: “O bir njeriu, çohu më këmbë dhe unë do të të flas”. Ndërsa Ai më fliste, Fryma hyri tek unë dhe më bëri të çohem më këmbë, dhe unë dëgjova Atë që më fliste. Ai më tha: “O bir njeriu, Unë të dërgoj te bijtë e Izraelit, në mes të kombeve rebelë që janë rebeluar kundër meje; ata dhe etërit e tyre kanë ngritur krye kundër Meje deri më këtë ditë. Ata te të cilët po të dërgoj janë bij me fytyrë të ashpër dhe me zemër kryeneçe, dhe ti do t’u thuash atyre: “Kështu thotë Zoti, Zoti”. Edhe sikur të dëgjojnë ose të mos pranojnë të dëgjojnë, sepse janë një shtëpi rebele, do të mësojnë se megjithatë ka një profet në mes tyre. EzekielI 1:25-28, 2:1-5
“Unë pashë Zotin që rrinte më këmbë pranë altarit dhe tha: “Goditi kapitelet, u shkundshin portat, dhe copëtoji mbi kokat e tyre. Unë do t’i vras pastaj ata që kanë mbetur me shpatë. Asnjë nga ata” Amosi 9:1
Ku bazohen atëherë që thonë se një frazë e tillë si “i vetmi që ka pavdekësinë” dhe i vetmi që “asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë” i referohet Jezusit dhe jo Zotit Perëndi?
Apostulli Pal shkroi:
“që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve, ai që i vetmi e ka pavdekësinë dhe rri në dritë të paafrueshme, të cilën asnjë njeri nuk e ka parë kurrë dhe as mund ta shohë; atij i qoftë nderi dhe pushteti i përjetshëm. Amen.” 1 Timoteut 6:15-16
PA DYSHIM, një term i tillë mund të përdoret PËR TË PËRSHKRUAR ZOTIN. Gjithsesi, konteksti tregon se tek 1Timoteur6:15,16, Pali I REFEROHET SPECIFIKISHT JEZUSIT. Në fund të vargut 14, Pali përmend “manifestimin e Zotit tonë Jezus Krisht,” (1Timoteut 6:14) Prandaj, kur Pali shkruan tek 1Timoteut 6 vargu 15 se “që, në kohën e caktuar, do ta tregojë i Lumi e i Vetmi Sundimtar,” ai i referohet manifestimit të Jezusit, jo të Zotit Perëndi. Pra kush është “i Vetmi Sundimtar”? Duket e arsyeshme që të nxjerrim përfundimin se Jezusi është Sundimtari të cilit i referohet Pali. Përse? Konteksti E tregon se Pali po e krahason Jezusin me drejtuesit njerëzor. Në të vërtetë Jezusi është, siç dhe shkruan Pali, “Mbret e atyre [njerëzve] të cilët drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre [njerëzve] të cilët drejtojnë si zotër.” po. Në krahasim me ta, Jezusi është i “Vetmi Sundimtar”. Jezusit i është dhënë “drejtimi dhe dinjiteti dhe mbretëria, që popujt, kombet, grupet dhe gjuhët të adhurojnë edhe atë.” (Danieli 7:14) asnjë njeri i sundimtar mund ti bëj këto pretendime! (Kulla e Rojes, Shtator 1, 2005, pyetjet nga lexuesit, f. 27)
Dhe:
Si mundet të jetë Jezusi “i vetmi që ka pavdekësinë”?
I pari që është shpërblyer në Bibël si i shpërblyer me dhuratën e pavdekësisë është Jezus Krishti. Që ai nuk e kishte pavdekësinë përpara ringjalljes së tij nga Perëndia duket prej fjalëve të apostujve të frymëzuar tek Romakët 6:9: “duke ditur se Krishti, që u ringjall prej së vdekurish, nuk vdes më; vdekja s’ka më pushtet mbi të. 6:10 Sepse në atë.”(Krahaso me Zbulesën 1:17,18.) Për këtë arsye, kur e përshkruajnë atë si “Mbreti i atyre që drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre që drejtojnë si zotër,” 1 Timoteut 6:15,16 tregon se Jezusi është i dallueshëm prej të tillë mbretër të tjerë në atë që Ai është “i Vetmi që ka pavdekësinë.” Mbretërit e tjerë dhe zotërit e tjerë, për shkak se janë të vdekshëm, vdesin, siç vdiqën dhe prifërinjtë e lartë të Izraelit. Jezusi i Lartësuar, i caktuari si Kryeprift prej Perëndisë sipas urdhërit të Melkisedekut, ka një jetë,të pashkatrrueshme.”—Heb 7:15-17, 23-25. Fjala “i pashkatërrueshëm” këtu përkthehet prej fjalës Grek a·ka·ta′ly·tos, që do të thotë literalisht, “I Paprishëm” (Heb 7:16) Fjala është një bashkim i prefiksit negativ pa me fjalët e tjera që lidhen me një “prishje” si në citimin e Jezusit në lidhje me mos prishjen ose rrëzimin e gurëve të tempullit në Jerusalem (Mateu 24:1, 2), si dhe në referencën e Palit në prishjen e “çadrës” së të Krishterëve, që është shkrirja e jetëve të tyre të mëparshme në trupin njerëzor. (2 Korintasve 5:1) Në këtë mënyre, jeta e pavdekshme që i siguroi Jezusit ringjalljen e Tij nuk është thjeshtë e pafundme por është përtej prishjes ose shpërbërjes por është përtej shkatërrimit. (Insight on the Scriptures, Volumi 1, Immortality, f. 1189-1190)
Kjo gjë vetëm sa përforcon faktin se Jezusi është Perëndia i Mishëruar përderisa ajo që thuhet në lidhje me paaftësinë e njerëzve për të parë Perëndinë citohet dhe në lidhje dhe me vetë Krishtin!
Gjithsesi, përderisa shumë e panë Zotin kjo nënkupton se teksti në fjalë në lidhje me mosparjen e Perëndisë nuk duhet të interpretohet sikur Perëndia është shfaqur në shumë raste, siç dhe citohet qartësisht në Shkrimet e Frymëzuara.
Shembulli në vazhdim nga Testamenti i Vjetër tregon dikë që sheh një shfaqje të qartë të Zotit:
Në fund të vargut 14, Pali përmend “derisa të shfaqet Zoti ynë Jezu Krisht,” (1 Timoteut 6:14) Prandaj, kur Pali shkruan tek Timoteu 6 vargun 15 se, “në kohën e caktuar, do ta tregojë i lumi e i Vetmi Sundimtar, Mbreti i mbretërve dhe Zot i zotërve,”, ai i referohet Jezusit, dhe jo Zotit Perëndi. Pra kush është i “Vetmi Sundimtar”? Duket e arsyeshme që të nxjerrim përfundimin se i Vetmi Sundimtar për të cilin flet Pali është Jezusi. Përse? Kontksti e tregon qartësisht se Pali krahason Jezusin me drejtues njerëzor. Në të vërtetë Jezusi është, siç dhe shkruan Pali, “Mbreti i atyre që drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre që drejtojnë si zotër.” Po, në krahasim me ta, Jezusi është “i Vetmi Sundimtar.” Jezusit i ëahtë dhënë “Atij iu dha sundimi, lavdia dhe mbretëria, me qëllim që gjithë popujt, kombet dhe gjuhët t’i shërbenin; sundimi i tij është një sundim i përjetshëm që nuk do të kalojë, dhe mbretëria e tij është një mbretëri që nuk do shkatërrohet kurrë”. (Danieli 7:14) Asnjë njeri sundimtar nuk mund ta bëj këtë pretendim! (Kulla e Rojes, Shtator 1, 2005, Pyetje nga lexuesit f. 27)
Dhe:
Si mundet Jezusi të jetë ” i vetmi që ka pavdekësinë”?
I pari që përshkruhet në Bibël me shpërblimin e pavdekësisë është Jezus Krishti. Ai nuk e zotëronte pavdekësinë përpara se të ringjallej prej Perëndisë duket prej apostujve të frymëzuar tek Romakët 6:9: “duke ditur se Krishti, që u ringjall prej së vdekurish, nuk vdes më; vdekja s’ka më pushtet mbi të.” (krahso gjithashtu e me Zbulesën 1:17,18) Për këtë arsye, kur e përshkrujmë Atë si “Mbreti i atyre që drejtojnë si mbretër dhe Zot i atyre që drejtojnë si zotër,” 1 Timoteut 6:15,16 tregon se Jezusi është i dallueshëm prej gjithë këtyre mbretërve dhe zotërve të tjerë në atë që Ai është i vetmi që ka pavdekësinë.” Mbretërit dhe zotët e tjerë, për shkak se janë të vdekshëm, vdesin si dhe u ndodhte dhe kryepriftërinjve të Izraelit. Megjithatë, Jezusi i Lartësuar, i caktuari i Perëndisë Kryeprift sipas urdhrit të Melkizedekut ka “një jetë të pashkatërrueshme.”—Heb 7:15-17, 23-25. Fjala, “i pashkatërrueshëm” këtu përkthehet prej termit Grek a·ka·ta′ly·tos, që në mënyrë të drejtpërdrejtë përkthehet “i patretshëm, i paprishëm.” (Hebrevnje7:16) Fjala është një bashkim i një prefiksi negativ i bashkuar me një fjalën tjetër “rrëzimin”, si në citimin e Jezusit në lidhje rrëzimin ose hedhjen poshtë të gurëve të Tempullit në Jerusalem (Mateu 24:1,2), si dhe në referencën e Palit për rrëzimin e “strehës” së hershme të Krishterëve, që nënkupton shkrirjen e jetës së mëparshme në trupin njerëzor. (2 Korintasve 5:1) Në këtë mënyrë, jeta e pavdekshme që iu dha Jezusit me anë të ringjalljes së Tij nuk është thjesht e pafundme por është përtej prishjes ose tretshmërisë dhe ëhtë përtetj shaktërrimit. (Insight on the Scriptures, Volumi 1, Pavdekësia, f. 1189-1190)
Kjo vetëm përforcon faktin se Jezusi është Perëndia i Mishëruar përderisa ajo që thuhet në lidhje më paaftësinë e njerëzve për të parë Perëndinë thuhet gjithashtu dhe në lidhje me Jezusin, po ashtu!
Gjithsesi, përderisa shume veta e panë Zotin kjo nënkupton se teksti i cili flet për mos të parit të Perëndisë nuk duhet të interpretohet në një mënyrë të tillë për të mohuar faktin se Perëndia është shfaqur në shumë raste, siç dhe citohet qartësisht në Shkrimet e Frymëzuara.
Shembulli në vazhdim prej Testamentit të Vjetër për dikë që sheh një pamje të qartë të ZOTIT është mjaft i qartë:
Zoti iu shfaq Abrahamit në lisat e Mamreut, ndërsa ai ishte ulur në hyrje të çadrës në zheg të ditës. Abrahami ngriti sytë dhe tre burra rrinin më këmbë pranë tij. Sa i pa, vrapoi në drejtim të tyre nga hyrja e çadrës, u përkul deri në tokë e pastaj tha: “ZOTI im, në rast se kam gjetur hir para teje, të lutem mos kalo pa u ndalur para shërbëtorit tënd! Oh, lini që të sjellin pak ujë që të mund të lani këmbët tuaja, dhe çlodhuni nën këtë pemë. Unë do të shkoj të marr një copë bukë, kështu do të mund të merrni zemër, pastaj të vazhdoni rrugën, sepse për këtë keni kaluar nga shërbyesi juaj”. Ata i thanë: “Bëj siç ke thënë”. Atëherë Abrahami shkoi me ngut në çadër, te Sara, dhe i tha: “Merr shpejt tri masa majë mielli, gatuaj brumin dhe bëj me to kuleç”. Pastaj Abrahami shkoi në kopenë e bagëtive, zgjodhi një viç të njomë dhe të mirë, ia dha një shërbyesi dhe nxitoi ta përgatisë. Mori pastaj gjizë, qumësht dhe viçin që kishte përgatitur dhe i vuri para tyre; ndërsa ata hanin, ai qëndroi më këmbë pranë tyre poshtë pemës. Pastaj ata i thanë atij: “Ku është Sara, gruaja jote?”. Abrahami u përgjegj: “Éshtë atje në çadër”. Dhe ai tha: “Do të kthehem me siguri vitin e ardhshëm te ti në po këtë kohë; dhe ja Sara, gruaja jote, do të ketë një djalë”. Dhe Sara dëgjonte në hyrje të çadrës, që ishte prapa tij. Por Abrahami dhe Sara ishin pleq, në moshë të kaluar, dhe Sara nuk kishte më të përmuajshmet e grave. Prandaj Sara qeshi me veten e saj, duke thënë: “Plakë si jam, a do të kem unë gëzime të tilla, me qënë se vetë zoti im është plak?”. Dhe ZOTI i tha Abrahamit: “Pse qeshi vallë Sara duke thënë: “A do të lind unë përnjëmend, plakë siç jam?”. A ka vallë diçka që është shumë e vështirë për Zotin? Në kohën e caktuar, brenda një viti, do të kthehem te ti, dhe Sara do të ketë një bir”. Atëherë Sara mohoi, duke thënë: “Nuk qesha”, sepse pati frikë. Por ai i tha: “Përkundrazi, ke qeshur!”. Pastaj ata njerëz u ngritën së andejmi dhe kthyen shikimin e tyre në drejtim të Sodomës; dhe Abrahami ecte bashkë me ta për tu ndarë prej tyre. Dhe ZOTI tha: “A do t’ia fsheh unë Abrahamit atë që kam për të bërë, mbasi Abrahami duhet të bëhet një komb i madh dhe i fuqishëm dhe tek ai do të bekohen tërë kombet e tokës?. Unë në fakt e kam zgjedhur, me qëllim që të urdhërojë bijtë e tij dhe shtëpinë e tij të ndjekin pas tij rrugën e Zotit, duke zbatuar drejtësinë dhe barazinë, në mënyrë që Zoti të mund të plotësojë premtimet që i ka dhënë Abrahamit”. Dhe ZOTI tha: “Me qenë se britma që ngrihet nga Sodoma dhe Gomora është e madhe dhe me qenë se mëkati i tyre është shumë i rëndë, Unë do të zbres për të parë nëse kanë bërë me të vërtetë simbas britmës që ka arritur tek Unë, në rast të kundërt, do ta mësoj”. Pastaj këta njerëz u larguan së andejmi dhe shkuan në drejtim të Sodomës, por Abrahami mbeti ende para ZOTIT. Atëherë Abrahami iu afrua dhe i tha: “Do të zhdukësh të drejtin së bashku me të paudhin? Le ta zëmë se ka pesëdhjetë të drejtë në qytet, ti do ta shkatërroje vendin dhe nuk do t’i falje për hir të pesëdhjetë njerëzve të drejtë që banojnë në mes të saj? Mos e bëj këtë gjë, të shkaktosh vdekjen e të drejtit bashkë me atë të të paudhit, kështu që i drejti të trajtohet si i paudhi. Larg teje një mendim i tillë! Gjykatësi i tërë tokës a nuk ka për të bërë drejtësi?”. ZOTI tha: “Në rast se gjej në qytetin e Sodomës pesëdhjetë njerëz të drejtë, unë do ta fal tërë vendin për hir të tyre”. Atëherë Abrahami rifilloi dhe tha: “Ja, marr guximin t’i flas ZOTIT, megjithëse unë nuk jam veçse pluhur dhe hi. Ta zëmë se atyre pesëdhjetë të drejtëve u mungojnë pesë, a do ta shkatërroje tërë qytetin për pesë veta më pak?”. Zoti u përgjigj: “Po të gjej dyzet e pesë, nuk do ta shkatërroj”. Abrahami vazhdoi t’i flasë dhe tha: “Ta zëmë se në qytet ndodhen dyzet?”. Zoti u përgjigj: “Nuk do ta bëj për hir të dyzetëve”. Atëherë Abrahami i tha: “Oh, të mos zemërohet ZOTI, dhe unë do të flas. Po sikur në qytet të ketë tridhjetë prej tyre?”. Zoti u përgjigj: “Nuk do ta bëj, po të gjej tridhjetë”. Dhe Abrahami i tha: “Ja, marr guximin t’i flas ZOTIT. Ta zëmë se në qytet gjenden njëzet?”. Zoti iu përgjigj: “Nuk do ta shkatërroj për hir të të njëzetëve”. Dhe Abrahami i tha: “Oh, të mos zemërohet ZOTI dhe unë do të flas edhe vetëm këtë herë. Sikur në qytet të ketë dhjetë prej tyre?”. Zoti u përgjegj: “Nuk do ta shkatërroj për hir të të dhjetëve”. Sa mbaroi së foluri me Abrahamin, ZOTI u largua. Dhe Abrahami u kthye në banesën e tij. Zanafilla 18:1-33
Këtu është ZOTI që shfaqet si një njeri së bashku me dy burra të tjerë, ku në kapitullin në vazhdim identifikohen si engjëj:
Por të dy engjëjt arritën në mbrëmje në Sodomë, ndërsa Loti ishte ulur te porta e Sodomës; sa i pa, ai u ngrit më këmbë për t’u dalë përpara dhe u shtri me fytyrën në tokë, dhe tha: “Zotërinjtë e mi, ju lutem, hyni në shtëpinë e shërbëtorit tuaj, kaloni aty natën dhe lani këmbët; pastaj nesër në mëngjes mund të çoheni shpejt dhe të vazhdoni udhën tuaj”. Ata u përgjigjën: “Jo; do ta kalojmë natën në sheshin”. Por ai nguli këmbë aq shumë sa që ata erdhën tek ai dhe hynë në shtëpinë e tij. Ai u përgatiti një banket dhe poqi bukë pa tharm, dhe ata hëngrën. Zanafilla 19:1-3
Arsyeja se përse në fillim shkuan vetëm dy në Sodomë për tu takuar me Lotin është sepse, siç tregon Zanafilla 22-23, i treti ishte vetë ZOTI, i cili zgjodhi të qëndronte pas që të vazhdonte dhe të dialogonte me Abrahamin siç dhe rezulton më vonë që të ndërmjetësonte për banorët e Sodomës. Të thuash që kjo pjesë është e shquar është shumë pak përderisa ZOTI paraqitet se ka një trup njerëzor me këmbë që mund të lahen, dhe në gjendje që të konsumoj ushqimin që Abrahami e kishte përgatitur për Atë, për dy engjëjt.
Ai që iu shfaq Abrahamit ishte vetë ZOTI i maskuar si njeri, fakt ky që konfirmohet dhe nga pjesa në vazhdim:
Abrahami u ngrit herët në mëngjes dhe shkoi në vendin ku kishte qëndruar para ZOTIT;
Zanafilla 19:27
Duke parë që teksti thotë se Abrahami shkoi në vendin ku qëndroi para ZOTIT tregon qartësisht se Ai që u shfaq nuk ishte një engjëll për “llogari” të ZOTIT. Përkundrazi, këto citime janë të qarta si kristali se ishte vetë ZOTI që zgjodhi të vinte në tokë në formë njerëzore së bashku me dy engjëj me qëllim që të flisnin drejtpërdrejtë me Abrahamin, dhe gjithashtu për të shkatërruar banorët e Sodomës dhe të Gomorrës për të gjithë të keqësinë e tyre.
Ky fakt paraqet një problem me pretendimin Dëshmitarëve të Jehovait, se askush nuk mund ta shohë Perëndinë. Kjo ose do të thotë se Bibla kundërshton veten, diçka që as Dëshmitarët e Jehovait dhe as të Krishterët konservator nuk e pranojnë. Ose do të thotë se Dëshmitarët e Jehovait e interpretojnë gabim, përderisa pjesa që ata citojnë nuk nënkupton se Perëndia nuk mund të shihet në asnjë lloj mënyre.
Gjithsesi kjo i lë atyre dy variante. Vargu që thotë se Perëndia nuk mund të shihet në të vërtetë i referohet ATIT, që do të thotë se është ATI që nuk mund të shihet. Prandaj, Ai që profetët kanë parë nuk ishte tjetër veçse Zoti Jezus Krisht përpara se të vinte në formën njerëzore, një interpretim që konfirmohet prej vargut në vazhdim:
Askush s’e pa Perëndinë kurrë; i Vetëmlinduri BIR, që është në gjirin e t’ET, është ai që e ka bërë të njohur. Gjoni 1:18
Është Jezus Krishti, në rolin dhe në pozitën e Tij si i vetmi Perëndi që Lindi që është në gjirin e ATIT, erdhi për t’ia bërë të njohur Perëndinë njerëzve, një pikë tjetër që paraqitet prej Apostullit Gjon:
Por ne dimë se Biri i Perëndisë erdhi dhe na dha të kuptuarit, që ne të njohim atë që është i Vërteti; dhe ne jemi në të Vërtetin, në Birin e tij Jezu Krisht; ky është i vërteti Perëndi dhe jeta e përjetshme. 1 Gjonit 5:20
Arsyeja përse Jezusi vepron në këtë mënyre është sepse vetëm Ai e ka parë Formën e Atin, dhe rrjedhimisht është i vetmi i kualifikuar që t’ia prezantoj Atë krijimit:
“Çdo gjë më është dhënë në dorë nga Ati im, dhe asnjëri nuk e njeh Birin, përveç Atit; dhe asnjëri nuk e njeh Atin, përveç Birit dhe atij të cilit Biri don t’ia zbulojë.” Mateu 11:27
“Askush nuk mund të vijë tek unë, po qe se Ati që më ka dërguar nuk e tërheq dhe unë do ta ringjall atë në ditën e fundit. Në profetët është shkruar: “Të gjithë do të jenë të mësuar nga Perëndia”. Çdo njeri, pra, që ka dëgjuar dhe mësuar nga Ati, VJEN TEK UNË. Jo s’e ka parë ndonjë Atin, përveç atij që është nga Perëndia; ky e ka parë Atin. Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: Kush beson në mua ka jetë të përjetshme.” Gjoni 6:44-47
Kjo shpjegon përse Jezusi tha se të shohësh Atë është të shohësh Atin.
“Pastaj Jezusi thirri dhe tha: “Kush beson në mua, nuk beson në mua, por në atë që më ka dërguar. Dhe kush më sheh mua, sheh atë që më ka dërguar.” Gjoni 12:44-45
“Po të më kishit njohur, do të kishit njohur edhe Atin tim; qysh tani e njihni dhe e keni parë“. Filipi i tha: “Zot, na e trego Atin, dhe na mjafton”. Jezusi i tha: “Ka kaq kohë që unë jam me ju dhe ti nuk më ke njohur akoma, o Filip? Kush më ka parë mua, ka parë Atin; Si vallë po thua: “Na e trego Atin?”. A nuk beson se unë jam në Atin dhe se Ati është në mua? Fjalët që po ju them, nuk i them nga vetja. Ati që qëndron në mua, është ai që i bën veprat. Më besoni se unë jam në Atin dhe se Ati është në mua; në mos, më besoni për shkak të vet veprave.” Gjoni 14:7-11
Ai është imazhi dhe prezantimi i përsosur i pafundësisë së Perëndisë:
“të cilëve perëndia i këtij shekulli ua verboi mendjet e atyre që nuk besojnë, që drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë, të mos ndriçojë tek ata. Sepse ne nuk predikojmë, pra, veten tonë, por Jezu Krishtin, Zotin, dhe jemi shërbëtorët tuaj për hir të Jezu Krishtit, sepse Perëndia që tha: “Le të ndriçojë drita në errësirë”, është i njëjti që shkëlqeu në zemrat tona për t’na ndriçuar në njohurinë e lavdisë së Perëndisë, në fytyrën e Jezu Krishtit.” 2 Korintasve 4:4-6
“Ai është shëmbëllesa e Perëndisë së padukshëm, i parëlinduri i çdo krijese,” Kolosianëve 1:15
“Ai, duke qenë shkëlqimi i lavdisë së Tij dhe vula e Qenies së Tij dhe duke i mbajtur të gjitha me fjalën e fuqisë së Tij, mbasi e bëri vetë pastrimin nga mëkatet tona, u ul në të djathtën e Madhërisë në vendet e larta,” Hebrenjve 1:3
Gjithsesi, ky këndvështrim nënkupton se Dëshmitarët e Jehovait gabohen sepse mohojnë Hyjninë e Krishtit përderisa Ai është vetë ZOTI PERËNDI i cili po i shfaqej profetëve dhe njerëzve të Tij.
Ose Dëshmitarët e Jehovait mund të adoptojnë këndvështrimin se këto tekste nuk duan të thonë se ATI nuk mund të shihet në asnjë kuptim, por përkundrazi nuk mund të shihet në të gjithë Plotësinë e Lavdisë së Tij. Kjo do të ishte e ngjashme me pjesën në vazhdim:
However, this view would mean that the JWs are wrong for denying the Deity of Christ since he is none than Jehovah God who was appearing visibly to his prophets and people.
Or the JWs can adopt the view that these texts do not mean that God the Father cannot be seen in any sense, but rather cannot be seen in all the fullness of his glory. This would be similar to the following passage:
Dhe Ati, që më dërgoi, ai vetë ka dëshmuar për mua; ju nuk e keni dëgjuar kurrë zërin e TIJ dhe as nuk e keni parë fytyrën e TIJ, dhe nuk e keni fjalën e tij që të banojë në ju, sepse nuk besoni në atë që ai ka dërguar. Gjoni 5:37-38
Nëse dikush e lexon këtë varg të shkëputur prej pjesës tjetër të Biblës së Shenjtë atëherë kuptimi pa dyshim që del se askush nuk e ka parë Atin, ose e ka dëgjuar Atë. Por nëse e lexojmë nën dritën e tekstit në vazhdim del një tablo krejt e ndryshme.
“Atë, përlëvdo emrin tënd!” Atëherë një zë erdhi nga qielli: “E kam përlëvduar dhe do ta përlëvdoj akoma!”. Turma, pra, që ishte e pranishme dhe e dëgjoi zërin, thoshte se qe një bubullimë. Të tjerë thoshnin: “Një engjëll i ka folur!”. Dhe Jezusi u përgjigj dhe tha: “Ky zë nuk ka ardhur për mua, por për ju.” Gjoni 12:28-30
Mbas gjashtë ditësh Jezusi mori me vete Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin, vëllanë e tij, dhe i çoi mbi një mal të lartë, në vetmi; dhe u shpërfytyrua përpara tyre: fytyra e tij shkëlqeu si dielli dhe rrobat e tij u bënë të bardha si drita. Dhe ja, iu shfaqën atyre Moisiu dhe Elia, të cilët bisedonin me të. Atëherë Pjetri, duke marrë fjalën, i tha Jezusit: “Zot, është mirë që ne jemi këtu; po të duash, do të ngremë këtu tri çadra: një për ty, një për Moisiun dhe një për Elian”. Ndërsa ai fliste akoma, ja një re plot dritë i mbuloi; dhe nga reja u dëgjua një zë që thoshte: “Ky është Biri im i dashur, në të jam kënaqur: dëgjojeni!”. Dhe dishepujt, sapo e dëgjuan këtë, ranë me fytyrë për tokë dhe i zuri një frikë e madhe. Mateu 17:1-6
Në këta shembuj njerëzit e panë Atin ashtu si A iu shfaq në re dhe madje dëgjuan dhe zërin e Tij. Rrjedhimisht, Jezusi nuk e ka pasur fjalën në kuptimin se askush nuk mund ta shoh ose ta dëgjojë Atin. Përkundrazi, citimi i Jezusit i drejtohej armiqve të Tij, duke u thënë se ata nuk e kishin parë Atin dhe as e kishin dëgjuar Zërin e Tij.
Në të njëjtën mënyrë, teksti i ciki thotë se Perëndia nuk mund të shihet nuk do të thotë se Ati nuk mund të shihet në asnjë lloj kuptimi. Përkundrazi, këto vargje duan të thonë se askush nuk mund ta shohë të gjithë Lavdinë e Atit, ë është dhe arsyeja se përse Ai shfaqet në forma të ndryshme përderisa kjo gjë i lejon shërbëtorët e Tij të shohin pamje të shkurtra të asaj që Ai është në të vërtetë.
Gjithsesi një prej këtyre interpretimeve e bëjnë argumentin e Dëshmitarëve të Jehovait të pavlerë. Treguam që pretendimi i tyre se Jezusi nuk mund të jetë Perëndia përderisa njerëzit e panë Atë, kur askush nuk mund ta shoh Perëndinë, se nuk është tjetër veçse një keqkuptim trashanik dhe interpretim i gabuar i asaj që Bibla e Shenjtë thotë. Prandaj, Dëshmitarët e Jehovait duhet të sjellin ndonjë gjë më të mirë nëse duan të bindin studentë dhe studiues të Biblës së Shenjtë se Jezusi nuk është ZOTI PERËNDI i Mishëruar.